ซ่างกวนชิงและคนในตระกูลยืนอยู่หน้าประตู
ฉินอิ่นคลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงให้ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ แล้วผลักประตูออกไป
ซ่างกวนชิงมีสีหน้าเย็นชา ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ ต่อการออกเรือนของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์
กลับเร่งเร้าว่า “เร็วเข้า ถ้าช้ากว่านี้จะพลาดฤกษ์มงคล”
พลาดฤกษ์มงคลเป็นคำเท็จ อยากให้ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์กับฉินอิ่นไปจากตระกูลซ่างกวนเร็ว ๆ ต่างหากคือความจริง
สำหรับซ่างกวนชิงแล้ว ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์เป็นเพียงคนที่อาจมีหรือไม่มีก็ได้ ยิ่งกว่าคนนอกเสียอีก มิเช่นนั้นจะให้นางอาศัยในเล้าหมูได้อย่างไร
เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีของซ่างกวนชิง ฉินอิ่นรู้สึกเพียงความรังเกียจ คนเช่นนี้ ช่างไม่สมควรเป็นบิดา เรียกมันว่าสัตว์เดรัจฉานก็ไม่เกินไป
แต่ว่า อีกไม่นานทุกคนจะได้เห็น รูปโฉมงดงามตามพรสวรรค์ที่แท้จริงของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนตะลึงงัน
ถึงตอนนั้น ไม่รู้ว่าซ่างกวนชิงและคนในตระกูลซ่างกวนจะมีสีหน้าเช่นไร
ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ใจตายหมดสิ้นแล้วตั้งแต่แรก ต้องการเพียงละจากที่อันชอกช้ำนี้ไป ตระกูลซ่างกวนสำหรับนางไม่ใช่บ้าน แต่เป็นความเจ็บปวดในความทรงจำ ปรารถนาเพียงหลีกหนีไปให้ไกล
ภายใต้การเร่งเร้าของซ่างกวนชิง ฉินอิ่นพาซ่างกวนหว่านเอ๋อร์เดินไปยังด้านนอกประตู ฉินเสวียนตามอยู่ด้านหลัง
คนในตระกูลซ่างกวนพากันเผยรอยยิ้มยินดี
“ตัวซวยนี่จากไปเสียที”
“ใช่แล้ว หญิงเช่นนี้ อยู่ในตระกูลซ่างกวนของเรา ช่างทำให้ตระกูลซ่างกวนเราขายหน้า”
“มีเพียงหล่านเยว่เท่านั้นคือเกียรติยศของตระกูลซ่างกวนเรา!”
เสียงกระซิบกระซาบดังมาไม่ขาด หย่อนเข้าหูของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ย่อมไม่น่าฟัง แต่อีกไม่นาน ฉินอิ่นจะตบหน้าทุกคนอย่างแรง