หนึ่งปีก่อน ฉินเสวียนยังเป็นคนขี้ขลาดตาขาว ถูกคนรับใช้ในจวนรังแกเป็นประจำ
แต่หลังจากเข้ามาในแดนสวรรค์บรรพกาล ก็เข้าร่วมลัทธิฟ้ามารอย่างสมเหตุสมผลเพราะสายเลือดคลั่งมาร นิสัยเปลี่ยนไปมาก มุมปากเจือรอยยิ้มชั่วร้าย ท่าทางยโสโอหัง ชวนให้คนอยากตีหนัก
"เสวียนจื่อ เจ้ายิ้มแบบนี้แล้ว ชวนคนอยากตีจริง ๆ" ฉินอิ่นมองฉินเสวียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ไม่ยิ้ม มือเกิดอาการคันขึ้นมา
ฉินเสวียนรีบหุบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากทันที ยิ้มทะเล้น "พี่อิ่น ข้าเองก็ห้ามใจไม่ได้ ตอนนี้ในหัวมีแต่ความคิดอยากจะถล่มพวกผู้ถูกสวรรค์เลือกให้ราบคาบ อยากห้ามก็ห้ามไม่อยู่"
ไม่ใช่ฉินเสวียนอยากเปลี่ยน แต่เป็นอิทธิพลของสายเลือดคลั่งมาร
ครั้งหนึ่งในอดีต บรรพชนตระกูลฉินอาศัยสายเลือดคลั่งมาร บรรลุถึงขั้นสูงสุดของวิถีมาร
ก็เพราะท่าทียโสโอหังนี้เอง จึงเคยไปท้าทายยอดฝีมือระดับสูงนับไม่ถ้วนในโลก
โดยเฉพาะสีหน้าเย้ยหยันดูถูกผู้คน และแววตาที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับสูงของโลกก็ทนไม่ได้
สายเลือดคลั่งมาร ครึ่งหนึ่งเป็นความคลั่ง ครึ่งหนึ่งเป็นมาร
เป็นนิสัยคลั่งมารโดยกำเนิด ฝังลึกลงในจิตวิญญาณ แก้ไขยาก
"ท่านนักบุญหญิง เชิญพวกเราไปนั่งเร็วเถิด" ศิษย์นิกายเซียนท่วงทำนองเอ่ยปากด้วยความเคารพ เตรียมเดินไปยังที่นั่ง
ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์คลอแววตาดุจระลอกคลื่น กล่าวเรียบ ๆ ว่า "พวกเจ้าไปก่อน ข้าจะนั่งกับสามีของข้า"
ศิษย์นิกายเซียนท่วงทำนองมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
แต่แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่จื่อหลิงอินก็ยังไม่ห้าม พวกนางจึงยิ่งไม่มีสิทธิ์
ได้แต่เดินจากไป ตรงไปยังเขตที่นั่งของศิษย์นิกายเซียนท่วงทำนอง