"คำนี้มีเหตุผล!"
บรรดาผู้อาวุโสของสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนต่างรู้สึกว่าแนวคิดนี้สมเหตุสมผล
สำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนไม่ต้องการเป็นผู้นำ ยิ่งไปกว่านั้น การอาศัยเพียงกำลังของสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนเอง คงยากที่จะบีบบังคับเขาไร้เทียมทานให้ยอมจำนน
มีเพียงดึงสำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ มาร่วมด้วยให้มากๆ แล้วพากันไปที่ประตู
ถึงเวลานั้นจึงจะมีความมั่นใจมากขึ้น
ผู้อาวุโสใหญ่มีแววตาดุดันยิ่งนัก สุดท้ายได้แต่พยักหน้า
"ก็ทำตามความคิดของเจ้า"
"ถึงเวลาร่วมกับสำนักศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง ออกแรงกดดันพร้อมกัน"
ยังไม่จำเป็นต้องแพร่งพรายออกไปก่อน ดึงให้สำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ประสบภัยอีกสักสองสามแห่งค่อยว่ากัน
ถึงตอนนั้นจึงจะมีโอกาสร่วมมือกัน
มิฉะนั้น แต่ละสำนักศักดิ์สิทธิ์จะนั่งดูเสือขบกันอยู่บนภูเขา ไม่ยอมออกมาในยามนี้ เช่นนั้นผู้ที่เสียเปรียบก็คือสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุน
เหล่าจิ้งจอกเฒ่าพวกนี้ ล้วนเจตนาแอบแฝง เห็นได้ชัดว่าไม่อาจยอมรับได้ที่มีเพียงสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนต้องเจอจุดจบเช่นนี้
เขาไร้เทียมทานมีจอมดาบนิทราคอยกำกับดูแล ไอ้หลี่ซื่อเยวียนผู้นั้นก็ไม่มั่นคงแล้ว สำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนต้องการผู้ช่วย
สุขไม่อาจร่วมเสพด้วยกัน แต่ทุกข์ต้องดึงให้ได้หลายๆ คนตกลงไปด้วยกันแน่นอน
หากให้สำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นล่วงรู้เรื่องนี้ เกรงว่าคงต้องขอบคุณบรรพชนสิบแปดรุ่นของเขา และส่งคำทักทายไปถึงมารดาของเขา
ช่วยไม่ได้ มิใช่ว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนตั้งใจจะดึงสำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นลงน้ำ แต่เป็นเพราะเรื่องนี้ เกินกำลังที่สำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนเพียงแห่งเดียวจะต้านทานได้
สำนักศึกษาสวรรค์วิถี
ฉินอิ่นก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ทะลวงขั้นกำเนิดทารกระดับเก้า อารมณ์ดีนัก แต่ก็พึมพำขึ้นว่า: "พิษของมู่เป่ยเซวียนน่าจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว สำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อหยุนกลับไม่มีท่าทีเคลื่อนไหว?"