ผลักประตูออกไป กลิ่นหอมประหลาดลอยมาแตะจมูก
วันนี้กู่ชิงเฉิงมวยผมดำด้วยปิ่นทองคำ นุ่งกระโปรงม่วงยาว เรียวขางามดั่งหยก เมื่อเทียบกับวันวาน เธอดูเย็นชาน้อยลงอย่างที่เป็นคุณหนูใหญ่แห่งสมาคมการค้ากู่เยว่ แต้มริมฝีปากแดง เขียนคิ้วแต่งตา ราวกับตั้งใจแต่งเต็มมา
เพิ่มเสน่ห์ยั่วยวน งามสะดุดตา ชวนให้อดมองอีกหลายครั้งไม่ได้
เห็นการแต่งกายเช่นนี้ ฉินอิ่นแปลกใจเล็กน้อย แต่งซะงามขนาดนี้ คงไม่ใช่เพื่อยั่วยวนข้าหรอกกระมัง?
ปัดความคิดในใจทิ้ง ฉินอิ่นยิ้มบาง “คุณหนูชิงเฉิง มีธุระอันใดกับข้าหรือ?”
เสียงกู่ชิงเฉิงอ่อนหวานน่าฟังยิ่ง “อยากเชิญท่านชายฉินไปเดินเล่นด้วย ท่านชายมีเวลาหรือไม่?”
ด้านหลัง อาฉุนกำลังลับมีด ลู่ชิงอีกำลังตื๊ออวิ๋นหลาน ส่วนอวิ๋นหลานก็กำลังฝึกเขียนอักษร
ดูเผินๆ ต่างคนต่างมีเรื่องทำ แต่ที่จริงจิตสัมผัสจับจ้องทั้งสองคน ฟังกันทุกถ้อยคำ
“เรื่องนี้มีพิรุธ เกรงว่าคุณหนูใหญ่สมาคมการค้ากู่เยว่จะมีความคิดอื่นกับศิษย์น้องเล็ก” อาฉุนสนใจขึ้นมา ท่านเสียงสื่อสารให้ทั้งสาม
ลู่ชิงอีทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก “ไม่ถึงขั้นนั้นมั้ง สมาคมการค้ากู่เยว่ก็เป็นหนึ่งในสมาคมใหญ่ที่สุดในแดนสวรรค์บรรพกาล เป็นถึงกุลสตรี เปิดเผยขนาดนี้เชียว? ถึงกับจีบศิษย์น้องเล็กก่อน?”
อวิ๋นหลานฮึเสียงเบา “เสน่ห์ของศิษย์น้องเล็ก เจ้าเทียบได้หรือ?”
พรึ่บ!
ลู่ชิงอีแทบกระอักเลือด
ไม่นะ ศิษย์น้องอวิ๋นหลาน จะกัดข้าขนาดนี้เลยหรือ