“สังหารคน?”
“ก็แค่นี้?”
ฉินอิ่นนึกว่าการคลายผนึกต้องห้ามสวรรค์จะยากยิ่ง ที่ไหนได้กลับง่ายดายเพียงนี้?
กายาสังหารเทวะที่ติดตัวมา ได้กำหนดเส้นทางเต๋าของฉินอิ่นหลังจากนี้ คือดำเนินด้วยวิถีแห่งการสังหาร
สังหารคนก็คลายผนึกต้องห้ามสวรรค์ของกายาสังหารเทวะได้แล้ว นี่มิใช่อาหารจานถนัดของเขาเลยหรือ?
จักรพรรดินีพิษสวรรค์ฟังน้ำเสียงไม่ยี่หระของฉินอิ่น ก็ส่งเสียงเย็นเยียบยั่วยวน แฝงเค้าขบขัน จนฉินอิ่นต้องสะท้านเย็นวาบไปทั้งร่าง
“เจ้าคิดว่ามันง่ายดายถึงเพียงนั้นจริงรึ?”
ฉินอิ่นย้อนถาม “หรือไม่ใช่?”
จักรพรรดินีพิษสวรรค์กล่าว “ตอนนี้เจ้าจงเพ่งมองดูผนึกต้องห้ามสวรรค์นั่นภายใน”
ฉินอิ่นเพ่งมองภายในอีกครั้ง พินิจอย่างละเอียด ค่อยๆ พบเงื่อนงำบางอย่าง
“บนผนึกต้องห้ามสวรรค์ เหมือนมีไอมรณะหลายเส้นพันเกี่ยวอยู่”
“แต่ไอมรณะเหล่านี้ ยังห่างไกลพอจะกระแทกผนึกต้องห้ามสวรรค์ได้” ฉินอิ่นขมวดคิ้ว
เสียงของจักรพรรดินีพิษสวรรค์ดังแทรกเข้าหู “ไม่ผิด สิ่งเหล่านี้คือคนที่เจ้าสังหารไปเมื่อครู่ แต่ระดับพลังอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางกระแทกผนึกต้องห้ามสวรรค์ได้”
“และเจตจำนงสังหารที่กายาสังหารเทวะของเจ้าก่อขึ้นนั้น ทุกเวลา อาจจะกลืนกินจิตวิญญาณของเจ้าก่อนถึงขั้นแปรสมุทร ทำให้เจ้ากลายเป็นซากศพเดินได้ที่ทำเพียงสังหาร เจ้าจึงต้องสังหารผู้มีระดับพลังอย่างน้อยขั้นแปรสมุทรช่วงปลายให้ได้หนึ่งคนก่อนถึงขั้นแปรสมุทร”
ก่อนถึงขั้นแปรสมุทร ต้องสังหารยอดฝีมือขั้นแปรสมุทรช่วงปลายหนึ่งคน
หมายถึงต้องข้ามขั้นใหญ่หนึ่งขั้นไปสังหารคน
นี่มิใช่เรื่องง่ายเลย
นี่ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ต้องรู้ว่ากายาสังหารเทวะมีผนึกต้องห้ามสวรรค์อยู่ถึงเก้าขั้น นั่นหมายความว่าทุกครั้งที่คลายหนึ่งขั้น ล้วนต้องข้ามขอบเขตไปสังหารยอดฝีมือกระนั้นหรือ?