จันทร์ดับลมแรง สายลมหนาวพัดโหม
เสียงของฉินอิ่นแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหาร สายลมเสียดแทงกระดูกพัดกระโชกเข้าใส่
ภายในถ้ำ ปราณวิญญาณมหาศาลและทรงพลังระเบิดพลุ่งออกมาในพริบตา นี่คือกลิ่นอายของปราณวิญญาณที่ก้าวเข้าสู่ขั้นแปรสมุทรช่วงปลายอย่างไม่ต้องสงสัย
ฉินเว่ยหยางขมวดคิ้ว มือกำหอกแน่น เตรียมพร้อมลงมือทุกเมื่อ
"ฮ่าๆๆ ฉินอิ่น ไม่คิดว่าเจ้าจะกล้ามาหาข้า ข้าตั้งใจจะปิดด่านอีกสักสองสามวันแล้วค่อยไปเชือดเจ้า แต่เจ้ากลับมาส่งตัวเองถึงที่"
"ทางสวรรค์มีไว้ให้เจ้าไม่เดิน ประตูนรกไม่มีแต่เจ้าดันฝ่าเข้ามา!"
"ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!"
ร่างใหญ่โตกำยำพุ่งออกจากถ้ำ สูงถึงสองเมตร แบกดาบใหญ่บนบ่า เดินโซเซออกมา
นี่คือหลินผิงหู่
เขาย่อมได้ยินข่าวว่าฉินอิ่นกลับมาแล้ว แต่ยังไม่รีบออกจากด่านเพราะต้องรักษาระดับขั้นของตนให้มั่นคง
แต่เขาคาดไม่ถึงว่าฉินอิ่นจะกล้าบุกมาถึงที่ด้วยตัวเอง
นี่มันหาที่ตายชัดๆ
ดวงตาสีเลือดเยียบเย็นของฉินอิ่นจ้องมองหลินผิงหู่ กลิ่นอายรอบกายของอีกฝ่ายก้าวเข้าสู่ขั้นแปรสมุทรระดับเจ็ดแล้วอย่างชัดเจน
ทว่ายังดูค่อนข้างลอยๆ ไม่มั่นคง แสดงว่ายังปรับระดับขั้นได้ไม่สมบูรณ์ดีนัก
"หลินผิงหู่ ดูของสิ่งนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
ฉินอิ่นโยนถุงดำสองใบ ศีรษะสองศีรษะกลิ้งออกมา เป็นของหลินเอ้อหู่และหลินอวี้หลงอย่างเด่นชัด
เมื่อเห็นศีรษะของทั้งคู่ ดวงตาของหลินผิงหู่ก็ปรากฏเส้นเลือดสีแดงฉานขึ้นมาทันที
"ลูกข้า! เอ้อหู่!"
"พวกมันเป็นฝีมือเจ้า!!"
เจตจำนงสังหารอันน่าตกใจพุ่งออกมาจากดวงตาของหลินผิงหู่
นี่คือเพียงสองญาติสนิทของหลินผิงหู่ บัดนี้กลับตายแล้ว!
หลินผิงหู่จะไม่โกรธได้อย่างไร
แววตาปรารถนาจะฉีกร่างฉินอิ่นกับพวกให้เป็นหมื่นๆ ท่อน
ฉินอิ่นหัวเราะเย็นชา: "ฝีมือข้าแน่นอน แต่อย่าเพิ่งรีบโศกเศร้าไปเลย อีกเดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าลงไปพบพวกเขา"