เหนือจวนตระกูลฉิน เมฆทมิฬปกคลุม อึมครึมยิ่งนัก
การออกไปของฉินอิ่นครานี้ เรื่องราวที่ทำได้แพร่สะพัดไปทั่วเทียนเสวียน ฉินเว่ยหยางและคนอื่นย่อมรู้ดีอยู่แล้ว
ฉินเสวียนมีสีหน้าตกตะลึง จากนั้นก็ฮึกเหิมยิ่งนัก "พี่อิ่นสุดยอดไปเลย เกือบจะกวาดล้างพวกสวะตระกูลซ่างกวนได้หมดแถมยังสังหารหอคอเลือดจนล้างบางไปกับพี่สะใภ้อีก!"
"เมื่อไหร่ข้าถึงจะยอดเยี่ยมได้แบบพี่อิ่นนะ"
ฉินเว่ยหยางชำเลืองมองฉินเสวียน พลันถอนหายใจ
ฉินเสวียนพูดไม่ออก "ท่านพ่อ หมายความว่ายังไง ไม่เชื่อลูกชายตัวเองเลยหรือ?"
"อย่างน้อยข้าก็เป็นลูกแท้ๆ ของท่านนะ"
ฉินเว่ยหยางถอนหายใจอีกครั้ง "หากเจ้ามีดีสักหนึ่งในร้อยของฉินอิ่น สายเลือดเราคงได้จุดธูปไหว้ฟ้าแล้ว"
ฉินเสวียน "..."
นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว!
และในตอนนั้นเอง ทั่วทั้งจวนตระกูลฉินก็สั่นสะเทือนขึ้นมา ประหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
เหล่าลูกหลานตระกูลฉินต่างพากันหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา พลานุภาพมหาศาลกดทับจนพวกเขาแทบหายใจไม่ออก
"เกิดอะไรขึ้น?"
มีคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ในตอนนั้น ณ ที่ไกลออกไป นภานาวาลำแล้วลำเล่าเคลื่อนมาจนบดบังทั่วทั้งนภาเหนือจวนตระกูลฉิน
ไอกล้าแกร่งแผ่ปกคลุมลงมา
"ท่านเจ้าบ้าน มีนภานาวานับร้อยลำ ดูจากธงแล้ว เหมือนจะเป็นธงตระกูลอู๋!"
"ไม่ใช่ มีนภานาวานับร้อยลำมาอีกแล้ว ดูเหมือนจะเป็นธงตระกูลมู่หรง!"
ขณะนั้น ทั้งจวนตระกูลฉินตกอยู่ในความโกลาหลอลหม่านสุดขีด
ความหวาดกลัวปกคลุมอยู่ในใจของทุกคน
"สวรรค์! ตระกูลอู๋และมู่หรงตระกูลชั้นยอด เหตุใดถึงมาที่จวนตระกูลฉินด้วยขบวนยิ่งใหญ่เช่นนี้?"