“ศิษย์พี่ฉิน พวกสี่ผู้อาวุโสอัปรีย์ป้วนเปี้ยนอยู่ในแดนลับไท่ฮวงอย่างน้อยก็สิบปีแล้ว สี่คนนั้นทำเรื่องชั่วร้ายไม่น้อย ผู้บำเพ็ญอิสระหญิงจำนวนมากล้วนถูกพวกมันย่ำยี”
“หลายเดือนก่อน สังหารศิษย์ของสำนักศึกษาสวรรค์วิถีพวกเราไปหลายคนแล้วหนีลอยนวล ภายหลังแม้มีศิษย์พี่ไปตามล่า แต่สี่คนนั้นเมื่อร่วมมือกันกลับมีพลังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง”
“ผู้บำเพ็ญขั้นกำเนิดทารกระดับเก้าทั่วไปมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน”
“ศิษย์พี่ฉิน ท่านว่าเราควรเตรียมตัวอะไรหรือไม่ หรือเรียกศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ออกไปกลับมา?” หานจื่อชิวเล่าสภาพการณ์คร่าว ๆ ของสี่ผู้อาวุโสอัปรีย์ให้ฉินอิ่นฟัง
ฉินอิ่นก็พอเข้าใจภาพรวมแล้ว
สี่ผู้อาวุโสอัปรีย์ ทั้งสี่ร่วมมือ ถึงขั้นต้านทานยอดฝีมือจากบัญชีไท่ฮวงได้โดยไม่พ่ายแพ้
บัญชีไท่ฮวงมีเพียงห้าสิบคน ผู้เข้าสู่ห้าสิบอันดับแรกได้ ล้วนเป็นขั้นกำเนิดทารกระดับเก้าแทบทั้งสิ้น
พอจะเห็นถึงความแข็งแกร่งของสี่ผู้อาวุโสอัปรีย์ได้
ทว่า ฉินอิ่นมิได้เกรงกลัวสี่ผู้อาวุโสอัปรีย์ แม้พวกมันจะแข็งแกร่ง แต่ก็เพียงแค่สี่คนร่วมมือ พอต้านทานขั้นกำเนิดทารกระดับเก้าได้เท่านั้น
หากสังหารไปสักหนึ่งหรือสองคน พวกที่เหลือก็ไม่น่าหวั่นเกรง
“ไม่จำเป็น นำทางต่อไปเถิด” ฉินอิ่นกล่าวเรียบ ๆ กลิ่นอายคาวเลือดบนร่างทำเอาผองชนใจสั่น
หานจื่อชิวก็ไม่เอ่ยอะไรอีก นำทางแต่โดยดี
……
ภายในถ้ำขนาดค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่ง
ชายวัยกลางคนผมบาง ฟันเหลืองเต็มปากสี่คนอยู่ที่นี่ ภายในถ้ำของพวกมันมีสตรีผู้หนึ่งถูกมัดไว้ นางมีใบหน้างดงาม มองดูสี่ผู้อาวุโสอัปรีย์พลางตัวสั่นร้องขอชีวิตไม่หยุด