เงียบกริบ!
ทั่วทั้งตระกูลฉิน ทั้งภายในและภายนอก ตกอยู่ในความเงียบงัน
บรรพชนมู่หรง ผู้แข็งแกร่งระดับขั้นหลอมรวมปราณขั้นสูงสุด กลับถูกฉินอิ่นเผาทั้งเป็น!
ภาพที่สะเทือนขวัญนี้ คงจะตราตรึงอยู่ในใจของทุกคนไปชั่วชีวิต!
น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
นี่มันยังเป็นคนอยู่อีกหรือ?
ในเวลานี้ ดวงตาโลหิตคู่หนึ่งจับจ้องไปยังบรรพชนตระกูลอู๋
อู๋เจิ้นเทียน!
อู๋เจิ้นเทียนหอบหายใจถี่กระชั้น เพิ่งจะหลุดพ้นจากภาพลวงตา
ทว่าเมื่อเห็นซากเถ้าถ่านของบรรพชนมู่หรง หัวใจก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง เต็มไปด้วยความหวาดผวา
ฉินอิ่นสังหารบรรพชนมู่หรงได้จริงหรือ!
นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?
“เจ้าฆ่าบรรพชนมู่หรงงั้นหรือ!??”
อู๋เจิ้นเทียนอุทานด้วยความตื่นตระหนก ลูกตาเบิกโพลง มองฉินอิ่นอย่างไม่อยากเชื่อ
ฉินอิ่นยิ้มบาง ราวกับว่าสำหรับเขาแล้ว นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่เห็นต้องตื่นเต้น
“บรรพชนมู่หรงเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น”
“ยังขาดอาหารจานหลักอย่างบรรพชนตระกูลอู๋อย่างเจ้าอีก!”
ผู้คนยังไม่หายจากความตื่นตระหนก
ฉินอิ่นเปรียบบรรพชนทั้งสองเป็นอาหาร
นี่มันหยามเหยียดกันเกินไปแล้ว!
อู๋เจิ้นเทียนย่อมรู้ดีว่าพลังต่อสู้ของฉินอิ่นนั้นประหลาดลึกล้ำ ไม่อาจวัดด้วยขั้นภูมิได้ ทว่า... นี่มันน่าสะพรึงเกินไปแล้วไม่ใช่หรือ?
หนังศีรษะของเขาชาเล็กน้อย ใจเกิดความหนาวเย็น ถึงขนาดคิดจะหนี
ภาพลวงตาอันน่าขนลุกของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ ทำให้เขาจนปัญญา บวกกับฉินอิ่นอีกคน เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ฉินอิ่น วันหนึ่งข้าอู๋เจิ้นเทียนจะต้องล้างบางทั้งตระกูลของเจ้าให้สิ้น!”
“ถ้าเจ้าแน่จริงก็อย่าได้ละจากตระกูลฉินเป็นอันขาด!”