ดาวไท่ฮวง
เป็นพิภพดวงดาวที่เก่าแก่ตามกาลเวลา เมื่อมองจากภายนอก พิภพดวงดาวทั้งหมดปรากฏเป็นสีเหลืองหม่น ราวกับเป็นดินแดนที่เงียบงันมาเนิ่นนาน
“ดาวไท่ฮวงทั้งหมดก็คือที่ตั้งของแดนลับไท่ฮวง” หลังจากผ่านวารีค่ายกลหลายแห่ง คณะของฉินอิ่นก็มาถึงดาวไท่ฮวง สตรีชุดม่วงก็แนะนำ
“นี่คือแดนลับไท่ฮวง!” แม้แต่ฉินอิ่นก็ยังตกตะลึงยิ่งนัก
เพราะเหตุว่า แดนลับแห่งหนึ่งกลับเป็นดวงดาวดวงหนึ่ง ประดุจดั่งโลกเล็ก ๆ เยี่ยงทวีปสวรรค์เทวะ
เกินกว่าจะจินตนาการ นี่ยังเป็นเพียงสถานที่ทดสอบศิษย์แห่งหนึ่งของสำนักเทพไท่ฮวงในอดีตเท่านั้น กลับยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ในยุครุ่งเรืองสูงสุด สำนักเทพไท่ฮวงที่แท้จริงจะแข็งแกร่งปานใด?
สิ่งนี้เกินขอบเขตการรับรู้ของฉินอิ่น ณ เวลานี้ไปแล้ว
“จื่อชิว พวกเจ้าพาฉินอิ่นไปยังฐานที่มั่นของสำนักศึกษาก่อนเถิด”
“ดาวไท่ฮวงมีผนึกต้องห้ามสวรรค์พิเศษอยู่ สามารถเข้าไปได้เพียงขั้นอ๋องราชันเท่านั้น ข้าจะไม่เข้าไปแล้ว”
สตรีชุดม่วงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลังจากนั้น หานจื่อชิวและคนอื่น ๆ ก็นำฉินอิ่นมุ่งตรงสู่ดาวไท่ฮวง
ไม่นาน ตามมาด้วยการร่อนลงของนภาดารา หมู่ตึกรามที่ค่อนข้างเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นต่อสายตา มีธงผืนใหญ่ของสำนักศึกษาสวรรค์วิถีโบกสะบัดอยู่
ชัดเจนว่าที่นี่คือฐานที่มั่นของสำนักศึกษาสวรรค์วิถีบนดาวไท่ฮวง
เรื่องราวของฉินอิ่นเป็นที่รู้กันทั่วแล้ว เมื่อได้ทราบข่าวว่าฉินอิ่นมายังแดนลับไท่ฮวง เหล่าศิษย์สำนักศึกษาสวรรค์วิถีมากมายต่างพากันออกมา มีจำนวนราวร้อยกว่าคน ไม่มากนัก
“คารวะศิษย์พี่ฉินอิ่น!”
“ศิษย์พี่ฉินอิ่นช่างหล่อเหลายิ่งนัก!”
ศิษย์สำนักศึกษาสวรรค์วิถีจำนวนมากต่างพากันคารวะฉินอิ่น ไม่น้อยเป็นศิษย์หญิงที่ดวงตาเป็นประกายรูปดอกท้อ หลงใหลจนมิอาจห้ามใจ