กลับเห็นว่า
ฉินอิ่นคว้าเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
กระถางดำกลับเบาราวกับขนหงส์ ถูกฉินอิ่นยกขึ้นด้วยมือเดียว ชูเหนือศีรษะ
กู่ชิงเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ แข็งค้างราวกับกลายเป็นหิน ดุจเห็นเรื่องเหลือเชื่อยิ่งกว่านิทานพันหนึ่งราตรี
เหนือจินตนาการ!
“ขั้นแปรสมุทร กลับสามารถยกกระถางนี้ได้ง่ายดายถึงเพียงนี้!”
กู่ชิงเฉิงย่อมไม่กล้าเชื่อ นางเห็นกับตาว่ามีผู้แข็งแกร่งมากมายเคยทดสอบกระถางนี้ แต่อย่าว่ายกขึ้น แม้แต่ทำให้มันสั่นสะเทือนสักครั้งยังทำไม่ได้
ทว่า บัดนี้ฉินอิ่นกลับไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ยกกระถางดำขึ้นได้ ทั้งยังไม่เห็นแววลำบากแม้แต่นิด
ฉินอิ่นยิ้มตาหยีหันกายมา มือเดียวชูกระถาง มองกู่ชิงเฉิง
“ขอถามคุณหนูชิงเฉิงสักหน่อย ข้านำกระถางนี้ไปได้ ใช่หรือไม่?”
กู่ชิงเฉิง “……”
กู่ชิงเฉิงไม่เคยคิดเลยว่าฉินอิ่นจะควบคุมกระถางนี้ได้จริง
ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ก็ไม่มีทางคิดว่าฉินอิ่นจะควบคุมกระถางนี้ได้จริง
ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเชิดชูเกียรติยังจนปัญญากับกระถางโบราณนี้ มันย่อมมีความพิเศษเหนือธรรมดา
สำหรับสมาคมการค้ากู่เยว่ ต่อให้เก็บกระถางนี้ไว้ก็ไม่มอบให้ผู้ใด
แต่…
วาจาที่เอ่ยไปแล้ว ดุจน้ำที่สาดออก จะเรียกกลับคืนมาได้หรือ?
ขณะที่กู่ชิงเฉิงกำลังลังเล ฉินอิ่นกลับยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “คุณหนูชิงเฉิงยังต้องลังเลอีกหรือ?”
“ที่สมาคมการค้ากู่เยว่ให้พวกเราเลือกสมบัติ ก็เพื่อเป็นมิตรกับพวกเรามิใช่หรือ?”
“อีกประการหนึ่ง ข่าวลือเกี่ยวกับข้า คุณหนูกู่ชิงเฉิงคงพอได้ยินมาบ้าง”