สายฝนเย็นเยียบเฉียงกระทบใบหน้า พาความหนาวเหน็บที่ราวกับจะแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก
อู้เจ๋อเหลียนขดตัวอยู่ใต้ชายคาแคบ ๆ ด้านหลังร้านสะดวกซื้อ แผ่นหลังแนบกับกำแพงอิฐเย็นชืดและขรุขระ เบื้องหน้าคือเงาสะท้อนของแสงนีออนที่ทอดยาวอยู่บนพื้น
เสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินผ่านอย่างเร่งรีบ เสียงล้อรถบดผ่านแอ่งน้ำดังซ่า และเสียงอึกทึกคลุมเครือจากที่ไกล ๆ... ทุกเสียงปะปนกันไหลทะลักเข้าสู่โสตประสาท
ไม่ถูกต้อง มีบางอย่างผิดปกติอย่างยิ่ง ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่เขาคุ้นเคย ห้องซึ่งอัดแน่นไปด้วยขนมและของสะสม
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นไอเสียรถยนต์ที่ฉุนจาง ๆ รวมทั้งกลิ่นหอมของโอเด้งที่ลอยมาจากหน้าร้านสะดวกซื้อ ทุกอย่างสมจริงเกินไป
เขาก้มมองมือตัวเองที่ยื่นออกไปนอกชายคาเพื่อรองรับหยาดฝนไม่กี่หยด นั่นเป็นมือของเด็กคนหนึ่ง
นิ้วเรียวบาง ผิวขาวจนแทบโปร่งแสงใต้แสงซีดขาวจากป้ายร้านสะดวกซื้อ มองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ไม่ใช่มือของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่เขาจดจำได้อย่างแน่นอน
เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนกอดตัวเองไว้ เสื้อฮู้ดสีเทาเข้มที่สวมอยู่ดูใหญ่เกินรูปร่างในตอนนี้เล็กน้อย ส่วนด้านล่างเป็นกางเกงขายาวสีดำที่พอดีตัว กับรองเท้ากีฬาซึ่งดูราคาแพงไม่น้อย
เสื้อผ้าแห้งสนิท เนื้อผ้านุ่ม ดูออกว่าเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน แต่ทุกอย่างกลับไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง ผ่านแอ่งน้ำบนพื้น เขาพอมองเห็นใบหน้าที่ทั้งแปลกตาและคุ้นเคยของตัวเองได้ราง ๆ
ความทรงจำสุดท้ายคือความเจ็บปวดแหลมคมตรงหัวใจ จนภาพตรงหน้ามืดดำ ตามด้วยความรู้สึกไร้น้ำหนักขณะร่างเอนล้มไปข้างหน้า...
จากนั้นก็ฟื้นขึ้นมาที่นี่ ทั้งตัวเปียกชื้นและหนาวเย็น ร่างกายกลายเป็นสภาพเช่นนี้
นี่คือการทะลุมิติงั้นหรือ?
น่าจะไม่ใช่ความฝัน ความฝันไม่มีทางมีเรื่องราวต่อเนื่องเช่นนี้ ประสาทสัมผัสก็ไม่ละเอียดชัดถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะความรู้สึกชื้นเย็นของคืนฝนพรำที่ราวกับทุกอณูบนผิวรับรู้ได้
และคงไม่ใช่การติดอยู่ในเกมเสมือนจริงด้วย แม้เขาจะหมกมุ่นกับเกม «เครื่องจำลองฝ่ายแดงฝ่ายดำ» แต่ความสมจริงที่เขาเคยชื่นชมในเกมก็ยังมีชั้นลวงตาเคลือบอยู่
รูปแบบการตอบสนองของตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นแม้จะหลากหลาย แต่เมื่อได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งก็มักจะจับได้ถึงขอบเขตบางอย่างที่กำหนดไว้ตามตรรกะล่วงหน้า รวมถึงความเรียบง่ายที่มีไว้เพื่อความสนุกของเกม ทว่าโลกตรงหน้า...
สายตาของเขาแอบติดตามพนักงานออฟฟิศคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกจากร้านสะดวกซื้อและกางร่มใส
บนใบหน้าของชายคนนั้นมีความเหนื่อยล้าอย่างไม่คิดปิดบัง คิ้วขมวดเพราะเห็นว่าฝนยังไม่หยุดตก ปากพึมพำด่าอะไรบางอย่างเสียงเบา
จากนั้นเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ที่กำลังสั่นอยู่ในกระเป๋าเอกสารขึ้นมารับสาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบเอาใจในชั่วพริบตา...
การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ บนใบหน้าต่อเนื่องกันเป็นชุด ความสมจริงที่ซึมซับแรงกดดันและเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันเช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ตัวละครซึ่งทำงานตามโปรแกรมล่วงหน้าจะเลียนแบบได้อย่างครบถ้วน
อีกทั้งหญิงสาววัยเยาว์ที่ยืนหลบฝนใต้ชายคาฝั่งตรงข้ามถนน คอยมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าร้อนใจ และคุณป้าเก็บของเก่าที่ลากรถเข็นใบเล็กซึ่งบรรทุกกระป๋องเปล่าจนเต็ม เดินโซเซออกมาจากส่วนลึกของตรอก
แม้แต่โปสเตอร์เก่าครึ่งหนึ่งซึ่งถูกฝนสาดเปียกบนเสาไฟฟ้าไม่ไกล ทุกสิ่งล้วนประกอบกันเป็นโลกจริงที่เต็มไปด้วยรายละเอียด
หลังจากสับสนอยู่ครู่หนึ่ง สติก็กลับมาเป็นฝ่ายครอบงำ
สิ่งแรกคือตรวจสอบว่าตัวเองมีพลังพิเศษติดตัวมาหรือไม่ ในนิยายแนวทะลุมิติเกือบทุกเรื่อง พลังพิเศษคือรากฐานของการเอาตัวรอด เขากลั้นหายใจ ตั้งสมาธิ แล้วลองเรียกหาในใจ
แทบจะทันทีที่ความคิดผุดขึ้น หน้าต่างโปร่งแสงซึ่งเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบตรงมุมล่างซ้ายของสายตา
【ผู้เล่น: อู้เจ๋อเหลียน (ร่างหลัก)】
【ระดับ: เลเวล 1 (0/100)】
【สถานะ: หนาวเล็กน้อย, พละกำลังต่ำ, อ่อนล้าทางจิตใจ】
【พรสวรรค์: «คาวาคามิ โทมิโอะเอะ» (ยังไม่เปิดใช้งาน)】
【ทักษะ: ไม่มี】
【อุปกรณ์: เสื้อผ้าธรรมดา (ไม่มีคุณสมบัติ)】
【เงิน: 0】
【ภารกิจ: ไม่มีในขณะนี้】
【แผนที่: ยังไม่โหลด (ตำแหน่งปัจจุบัน: เมืองที่ไม่ทราบชื่อ, เขตถนน)】
【สังคม: ว่างเปล่า】
【ร้านค้า: คลิกเพื่อเข้าสู่】
【สลับตัวละคร: (ฟังก์ชันถูกล็อก)】
หน้าต่างนี้แทบจะเหมือนหน้าจอเกม «เครื่องจำลองฝ่ายแดงฝ่ายดำ» ทุกประการ ทำให้อู้เจ๋อเหลียนคลายใจลงเล็กน้อย การมีระบบหมายความว่ามีกฎเกณฑ์ให้ยึดถือ และมีเส้นทางให้เติบโต
เขากวาดตามองตัวเลือกต่าง ๆ อย่างละเอียด ระดับ สถานะ พรสวรรค์... อืม «คาวาคามิ โทมิโอะเอะ» แสดงว่ายังไม่เปิดใช้งาน ดูท่าต้องทำตามเงื่อนไขบางอย่างก่อน
ช่องทักษะว่างเปล่า อุปกรณ์ก็คือชุดที่สวมอยู่ ส่วนเลขศูนย์สองตัวในช่องเงินดูสะดุดตาเป็นพิเศษ สมกับเป็นระบบที่คุ้นเคย
จิ๊ ถ้ารู้ก่อนว่าจะทะลุมิติมาเป็นตัวละครในเกม เขาคงทุ่มหมดหน้าตักเพื่อปั้นพลังพิเศษให้ตัวเองสักกอง ตอนนี้ขาดทุนยับเยินแล้ว
สายตาของเขาหยุดลงที่ตัวเลือกสีเทาพร้อมสัญลักษณ์ล็อกตรง【สลับตัวละคร】
เมื่อเพ่งสมาธิไปยังตัวเลือกนั้น ข้อความชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น:
【ตรวจพบข้อมูลตัวละครที่เชื่อมโยง...】
【ตัวละครที่เชื่อมโยงหนึ่ง: หานชวนเช่อ (สถานะ: ถูกแช่แข็ง)】
【ตัวละครที่เชื่อมโยงสอง: สึบากิ นาเดโกะ (สถานะ: ถูกแช่แข็ง)】
【ยังไม่ผ่านเงื่อนไขปลดล็อกฟังก์ชันสลับตัวละคร โปรดเพิ่มระดับร่างหลักหรือทำภารกิจเฉพาะของโลกให้สำเร็จ】
【หมายเหตุ: ข้อมูลตัวละครที่เชื่อมโยงได้รับการปรับให้สอดคล้องอย่างสมเหตุสมผลกับกฎของโลกปัจจุบันแล้ว หลังปลดล็อกจะสามารถใช้ความสามารถบางส่วนของตัวละครเหล่านั้น หรือฉายจิตสำนึกได้ในขอบเขตจำกัด (กฎโดยละเอียดจะแสดงหลังปลดล็อก)】
ดวงตาของอู้เจ๋อเหลียนเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหม่นลงด้วยความจนใจ
ข่าวดีคือ ตัวละครระดับสูงสุดสองตัวที่เขาอุตส่าห์ฝึกฝนมาอย่างยากลำบาก ข้อมูลกลับตามมาด้วย
แม้จะไม่รู้ว่าการปรับให้สอดคล้องอย่างสมเหตุสมผลหมายถึงอะไร แต่แค่การมีหานชวนเช่อกับสึบากิ นาเดโกะอยู่ก็ถือเป็นไพ่ตายทรงพลังที่ซ่อนอยู่แล้ว
ข่าวร้ายคือ ตอนนี้ไพ่ใบนั้นถูกขังไว้ในตู้เซฟ มองเห็นแต่เอื้อมไม่ถึง ไม่รู้เงื่อนไขปลดล็อก ส่วนร่างหลักก็มีระดับเพียง 1 ซึ่งน่าสงสารเหลือเกิน
“เอาเถอะ...” เขาพึมพำเสียงเบา แทบกลืนหายไปในเสียงฝน
ก็ดีกว่าเริ่มต้นมาโดยไม่มีตัวละครเลย อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้ฝันไป ระบบนี้มีอยู่จริง
เขาปรับใจได้อย่างรวดเร็ว ในโลกนั้นเขาอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด อาศัยมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ซึ่งไม่ได้มากมายแต่ก็พอประทังชีวิต กับรับงานจิปาถะเป็นครั้งคราวเพื่อเลี้ยงชีพ ความสัมพันธ์กับผู้คนเบาบางราวกับตัวประกอบในเกม
ตายกะทันหันแล้วทะลุมิติมา? ฟังดูน่าอนาถ แต่สำหรับเขาแล้ว นอกจากความตกตะลึงต่อความตายในช่วงแรก ก็แทบไม่มีความโศกเศร้าหรืออาลัยอาวรณ์เท่าไร
ตรงกันข้าม การเริ่มต้นที่พาเขาทะลุมิติมาพร้อมระบบเกมสู่โลกที่ดูคล้ายโลก «ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน»... ราวกับถูกลอตเตอรี่ ไม่สิ ต่อให้ถูกรางวัลที่หนึ่งก็ยังไม่เร้าใจเท่านี้!
แล้วทำไมถึงคิดว่าเป็นโลกโคนันน่ะหรือ? ก่อนตายเขาเล่นเกมที่เกี่ยวกับโคนัน ระบบที่ติดตัวมาก็เป็นของเกมนั้น จะให้ทะลุมิติไปโลกอื่นได้อย่างไร...
เอาเถอะ จริง ๆ ก็ยืนยันเต็มร้อยไม่ได้ แต่สัญชาตญาณบอกอู้เจ๋อเหลียนว่าไม่น่าผิดพลาด
ความอยากรู้อยากเห็นของผู้เล่นและความกระหายที่จะสำรวจเกมใหม่กลบความหวาดหวั่นในตอนแรกกับความไม่สบายกายลงอย่างรวดเร็ว
เขาหันกลับมาสนใจหน้าจอระบบอีกครั้ง ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว ตัวตนเป็นเรื่องสำคัญที่สุด เด็กที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนหนึ่งย่อมใช้ชีวิตในสังคมที่ดูสงบแต่แท้จริงมีกระแสอันตรายซ่อนอยู่ได้อย่างยากลำบาก
เขาจำได้ว่าในเกม หลังสร้างตัวละครแล้วสามารถเลือกตัวตนเริ่มต้นได้ ซึ่งจะช่วยให้มีจุดเริ่มต้นที่สะดวกขึ้น ตอนนั้นเขายังไม่ทันได้เลือกก็...
เขาลองค้นหาตัวเลือกที่เกี่ยวข้องในระบบ ไม่นานก็พบปุ่ม【กำหนดตัวตน/ปรับให้สมเหตุสมผล】อยู่ใต้ช่อง【สถานะ】 เป็นปุ่มที่ไม่สะดุดตานัก ขณะนี้กำลังส่องแสงวูบวาบเล็กน้อย
【ตรวจพบผู้เล่น «อู้เจ๋อเหลียน» (ร่างหลัก) โหลดเข้าสู่โลกเป็นครั้งแรก และยังไม่ได้กำหนดข้อมูลตัวตน】
【เริ่มสแกนความเข้ากันได้กับกฎของโลกและสร้างตัวตนให้สมเหตุสมผล...】
【สแกนเสร็จสิ้น มีแม่แบบตัวตนพื้นฐานให้เลือก โปรดเลือกหรือปรับแต่งเล็กน้อย:】
【เด็กกำพร้าเร่ร่อน】 (ไม่มีภูมิหลัง, ความเสี่ยงต่ำ, จุดเริ่มต้นต่ำ)
【ครอบครัวธรรมดา】 (ภูมิหลังปานกลาง, ความเสี่ยงปานกลาง, จุดเริ่มต้นปานกลาง)
【ครอบครัวมั่งคั่ง】 (ภูมิหลังสูง, ความเสี่ยงปานกลาง, จุดเริ่มต้นสูง - แนะนำ: ช่วยให้ปรับตัวเข้ากับผลกระทบที่อาจเกิดจากพรสวรรค์ได้ดียิ่งขึ้น)
【ทายาทกลุ่มทุน】 (ภูมิหลังสูงมาก, ความเสี่ยงปานกลางถึงสูง, จุดเริ่มต้นสูงมาก - ต้องใช้พลังงานสร้างตัวตนเริ่มต้นจำนวนเล็กน้อย)