"หนักนัก!" ขณะที่สติของเฉียนลวี่กลับคืนมา นางรู้สึกได้ถึงบางอย่างทับอยู่บนร่างจนหายใจแทบไม่ออก
สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ เป่ามาที่ใบหน้าและลำคอ เฉียนลวี่คิดว่าเป็นสุนัขพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดที่นางเลี้ยงไว้ จึงเอื้อมมือไปอย่างรำคาญใจ พลางผลักเจ้าสิ่งที่ก่อกวนอยู่นั้นให้ไปอีกด้านหนึ่ง
ในความมืดมัว นางสัมผัสได้ว่ามีมือที่เอาแต่ใจกำลังลูบไล้ไปตามร่างกายของนางอย่างไร้มารยาท จนกระทั่งมือใหญ่คู่นั้นกล้าด้ายกล้าสามวางซ้อนอยู่บนยอดอกทั้งสองข้างของนาง ทำให้นางตกใจจนลืมตาขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นว่าต้นเหตุที่อยู่บนร่างเป็นชายหนุ่มรูปงามจนคนทั้งปวงอิจฉา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความร้อนระอุ ไม่ใช่สุนัขที่ตนคุ้นเคย นางจึงยื่นมือทั้งสองออกไปเตรียมจับกุมมือที่กำลังก่อกวนของอีกฝ่าย
ความหล่อเหลาไม่ใช่เหตุผลที่นางจะก่ออาชญากรรมได้ แม้นางจะชื่นชอบหน้าตาที่งดงาม แต่ก็ไม่อาจมอบพรหมจรรย์ที่นางรักษาไว้ยี่สิบปีให้กับใครโดยไม่ชัดแจ้งเช่นนี้ได้
"อื้อ!" เมื่อสติกลับคืนมา ยาพิษถอนตัวไม่ขึ้นในร่างนางก็พลันกำเริบขึ้นมา มือที่นางยื่นออกไปเพื่อจะจับอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนเป็นโอบกอดแขนที่แข็งแรงบึกบึนของอีกฝ่ายไว้ ปากก็ส่งเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่น
ใต้ฝ่ายท้องก็เกิดความร้อนระอุพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เดิมทีคิดจะโจมตีมือที่กำลังก่อกวนบนร่าง แต่กลับละโมบในความเย็นเยียบเพียงเล็กน้อยนั้น เข้าไปซบแนบเพื่อแสวงหาความเยือกเย็นมาบรรเทาความร้อนระอุ
นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเฉียนลวี่ นางอยากจะขัดขืน แต่กลับพบว่าความร้อนระอุในร่างกายกำลังบงการกายของนาง ให้เข้าใกล้ชายบนร่างมากขึ้นเรื่อย ๆ
กำลังสงสัยว่าเหตุใดในกายจึงมียาพิษถอนตัวไม่ขึ้น ความทรงจำยุคปัจจุบันและความทรงจำอีกชุดหนึ่งซึ่งไม่ใช่นางก็พุ่งทะลักเข้าสู่สมอง
แท้จริงแล้ว ขณะที่กำลังปฏิบัติภารกิจ กลับถูกเพื่อนสนิทผู้เป็นคู่หูหักหลังจากด้านหลัง วิญญาณหลุดออกจากร่าง และถูกมรกตเขียวที่ได้มาจากการปฏิบัติภารกิจดูดวิญญาณเอาไว้
เจ้าของร่างผู้นี้ชื่อเฉินเฉียนลวี่ เป็นผู้น่าสงสารที่สูญเสียมารดาตั้งแต่เกิด ถูกอนุภรรยาเลี้ยงดูจนกลายเป็นคุณหนูใหญ่ที่โง่เขลา เพราะมีสัญญาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทมาตั้งแต่เด็ก
ในพิธีเจียนผม เมื่ออายุครบสิบห้าปี กลับถูกอนุภรรยากับน้องสาวต่างมารดาร่วมมือกัน ให้สาวใช้ปรนนิบัติใส่ยาพิษถอนตัวไม่ขึ้นที่รุนแรงที่สุดในซ่องลงในสุรายา ตั้งใจให้ผู้คนทั้งหลายได้เห็นว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนอัครมหาเสนาบดีได้สมสู่กับชายพเนจร ให้นางต้องอับอายต่อหน้าธารกำนัล เพื่อให้องค์รัชทายาทได้บอกเลิกสัญญาหมั้นกับนาง...
สุดท้าย ยาพิษนี้รุนแรงเกินไป เจ้าของร่างเดิมทนไม่ไหว วิญญาณดับสูญพอดี จึงถูกวิญญาณจากภายนอกอย่างเฉียนลวี่เข้าครอบครองร่างนี้
"อื้อ!" ขณะที่เฉียนลวี่กำลังประมวลความทรงจำของเฉินเฉียนลวี่ผู้น่าสงสารคนนี้ เกราะป้องกันสุดท้ายของร่างกายก็ถูกทำลายลง นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดปนโล่งอก
ความว่างเปล่าได้รับการเติมเต็ม นางสลัดความคิดที่วุ่นวายในหัวทิ้งไป แขนทั้งสองที่อ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงโอบรัดคอของชายผู้อยู่เบื้องบนอย่างสุดแรง หมกมุ่นอยู่ในความสุขสำราญ
เมื่อมาถึงแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ ฟ้าดินจัดสรรชายรูปงามถึงเพียงนี้ให้นาง ถือว่านางไม่ขาดทุน
ชายผู้อยู่บนร่าง แม้ช่วงแรกจะดูห่างเหินไปบ้าง แต่พละกำลังก็มากและฝีมือดี นางถูกใจนัก
นางรู้จากความทรงจำของเฉินเฉียนลวี่ว่า ชายผู้อยู่เบื้องบนนี้มีฐานะไม่ต่ำต้อยเลย นางรวยแล้ว
ที่แท้ความรู้สึกเช่นนี้ก็งดงามถึงเพียงนี้ ไม่แปลกที่คนโบราณกล่าวว่าตายอยู่ใต้ดอกโบตั๋น ก็เป็นผีที่อ้อนแอ้นได้ ฟ้าดินไม่กลั่นแกล้งนางเลยจริง ๆ
ราวกับลอยอยู่บนเรือน้อย คลื่นซัดเข้ามา ซัดไปซัดมา ทำให้คนมึนงง
ขณะที่เฉียนลวี่กำลังหมกมุ่นอยู่กับความสุข จนลืมตัว ความคิดแวบหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมอง
"เจ้าทำให้ไวขึ้นหน่อยได้หรือไม่ ข้ายังต้องรีบกลับอีก" เฉียนลวี่คำนวณเวลาแล้ว พวกนั้นน่าจะมาเตรียมจับได้คาหนังคาเขาแล้ว นางต้องรีบกลับไปให้ทัน
"จองหอง!" ชายผู้อยู่เบื้องบนได้ยินคำพูดของเฉียนลวี่ สัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างไม่ตั้งใจ ขมวดคิ้วมุ่น
ราวกับลงโทษ การเคลื่อนไหวก็เร็วขึ้นและหยาบกระด้างขึ้น
เฉียนลวี่เจ็บปวด หาจังหวะเหมาะ ฟาดฝ่ามือเป็นดาบเข้าไปที่ต้นคอ ทำให้ชายที่อยู่เบื้องบนสลบไสลไปทันที
ผลักชายที่สลบไสลไปอีกด้านหนึ่ง นางฝืนทนต่อความไม่สบายกาย พลิกกายลงจากเตียง มองดูชุดสตรีที่กลายเป็นเศษผ้าอยู่บนพื้นแล้วก็อดถอนหายใจกับความหยาบกระด้างของบุรุษไม่ได้
เหลือบเห็นชุดบุรุษที่ยังอยู่ในสภาพดีโดยไม่รีรอ สวมใส่อย่างรวดเร็ว โดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น ปีนออกทางหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ
...
ราชวงศ์ซีหลิง —
ภายในจวนอัครมหาเสนาบดี วันนี้เป็นวันพิธีเจียนผมของคุณหนูใหญ่แห่งจวน เก้าอี้แขกเต็มแน่น ล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวงที่มาร่วมงานพิธีเจียนผมของเฉินเฉียนลวี่ บุตรีคนโตของจวนอัครมหาเสนาบดี
"พี่ใหญ่ วันนี้เป็นวันงานเจียนผมของท่าน ข้าน้อยขอยกแก้วคำนับท่านสักแก้ว"
เสินเฉียนอวี่ บุตรีอนุภรรยาของจวนอัครมหาเสนาบดี ได้รับสัญญาณจากมารดาที่อยู่ด้านข้าง ถือแก้วสุราและเหล้า เดินเยื้องย่างอย่างอ่อนช้อยงดงามเข้ามาหาเฉินเฉียนลวี่ ประกาศว่าจะยกแก้วคำนับให้
เฉินเฉียนลวี่คิดว่านี่เป็นพิธีเจียนผมของนาง ไม่อยากให้เกิดข้อบกพร่องใด ๆ กำลังจะปฏิเสธ
"พี่ใหญ่ ท่านว่าหากแขกทั้งหลายเห็นว่าท่านไม่ยอมดื่มสุราที่ข้าน้อยรินให้ จะคิดกันอย่างไร องค์รัชทายาทจะทรงคิดอย่างไร?" เสินเฉียนอวี่เห็นเฉินเฉียนลวี่จะปฏิเสธ ก็รีบดึงองค์รัชทายาทออกมาอ้าง
นางไม่เชื่อว่าเฉินเฉียนลวี่ที่ไล่ตามองค์รัชทายาทตลอดเวลาจะปฏิเสธนาง
เฉินเฉียนลวี่มองดูองค์รัชทายาทที่อยู่ไม่ไกล แวะเวียนมองมาทางนี้เป็นระยะ ๆ แล้วยิ้มเขินอาย พยักหน้ารับ
รับแก้วสุรามาจากมือเสินเฉียนอวี่ ใช้แขนเสื้อบังอย่างสง่างาม แล้วยกแก้วสุราดื่มรวดเดียวหมด
การบังด้วยแขนเสื้อนี้เอง ก็บดบังความอิจฉาริษยา เยาะเย้ยถากถาง และสีหน้าแห่งชัยชนะในดวงตาของเสินเฉียนอวี่ไปด้วย
เสินเฉียนอวี่เห็นกับตาว่าเฉินเฉียนลวี่ดื่มสุราที่ใส่ยาเข้าไปแล้ว จึงค่อย ๆ วางใจเดินกลับไปยังที่นั่งของตน
ส่วนอัครมหาเสนาบดีเฉิน เมื่อเห็นลูกสาวทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกัน ก็ยิ่งพูดคุยกับขุนนางด้วยกันอย่างคึกคัก ใบหน้าผ่องใสยิ่งขึ้น
ส่วนอนุภรรยาเฉียวที่กำลังต้อนรับภรรยาขุนนางทั้งหลาย เมื่อเห็นลูกสาวของตนทำการสำเร็จ ก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ยิ้มอย่างมีชัย
ส่วนเฉินเฉียนลวี่ที่ดื่มสุราเข้าไป ไม่นานก็รู้สึกร้อนระอุไปทั้งกาย คิดว่าเป็นฤทธิ์สุรา จึงหาเรื่องอำลากลับไปยังห้องนอนของตน
เสินเฉียนอวี่เห็นเฉินเฉียนลวี่จากไป ก็ส่งสายตาไปทางเสี่ยวจิ้น สาวใช้ข้างกายเฉินเฉียนลวี่
เสี่ยวจิ้นสบสายตาของเสินเฉียนอวี่ เข้าใจทันที วางเหล้าลง แสร้งทำเป็นห่วงเฉินเฉียนลวี่ วิ่งตามนางไป
เฉินเฉียนลวี่ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกร้อนระอุไปทั้งกาย ปากแห้งผาก ลิ้นเป็นฝ้า ยังไม่ทันจะรู้ตัวว่าถูกน้องสาวสุดที่รักของตนวางยา เดินโซซัดโซเซกลับไปยังห้องนอนของตน
กลับมาถึงห้องนอน ปากแห้งผากลิ้นเป็นฝ้า เห็นบนโต๊ะมีกาน้ำชา จึงพุ่งตัวเข้าไป คว้ากาน้ำชาขึ้นมา ไม่สนใจภาพลักษณ์ ใช้กาน้ำชาเทน้ำชาเข้าปากโดยตรง
ดื่มจนท้องอืด แต่อาการร้อนระอุในกายก็ยังไม่ทุเลา กลับยิ่งทรมานหนักขึ้น
อารมณ์ร้อนพุ่งพล่านขึ้นมา โกรธจนขว้างกาน้ำชาลงบนพื้น
ไม่ได้สังเกตเลยว่าในห้องนอน บนเตียงของนาง มีชายที่สลบไสลนอนอยู่ และในกระถางธูปในห้อง ก็กำลังมีธูปเสน่หาจุดอยู่
ส่วนเสี่ยวจิ้นที่ตามเฉินเฉียนลวี่มาถึง ได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง คิดว่าคำอุบายของคุณหนูสำเร็จแล้ว ยังไม่ทันจะเข้ามาตรวจสอบและล็อกประตู ก็ดีใจหันหลังกลับไปรายงานข่าว