สองนาทีต่อมา
จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังมาจากข้างใน ปะปนกับเสียงเคี้ยวกระดูกอะไรบางอย่าง และเสียงฉีกกระชากน่าสยดสยองราวกับมีบางสิ่งกำลังดิ้นพล่าน
【ติ๊ง! ความหวาดกลัวของอมนุษย์เนื้อกระดูก +50!】
【ติ๊ง! วิญญาณร้ายโลหิต +60 ความหวาดกลัว!】
……
ห้านาทีต่อมา
ประตูใหญ่พลันเปิดผาง วิญญาณร้ายเน่าเปื่อยตนหนึ่งคลานออกมาด้วยความหวาดกลัว มือเน่า ๆ ของมันเกาะขอบธรณีประตูพลางตะกุยข่วนไปมา ราวกับมีบางสิ่งกำลังลากมันจากด้านหลัง
และในจังหวะที่มันกำลังจะคลานพ้นธรณีประตู หนวดขนาดมหึมาสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมา
ร่างของมันถูกม้วนกลับเข้าไปในความมืดทันที
ประตูใหญ่ปิดดังคลิก
“ช่วยด้วย… ช่วย—!”
【ติ๊ง! ค่าสติของอมนุษย์เนื้อกระดูก -50!】
【ติ๊ง! ค่าสติของวิญญาณร้ายโลหิต -50!】
……
สิบห้านาทีต่อมา
ลินน์เรอออกมาอย่างอิ่มเอมใจ ไม้จิ้มฟันคาบอยู่ในปาก ขณะเดินออกมาจากข้างในโดยแบกมือกระดูกไว้บนบ่า
“ขออภัยอย่างยิ่ง ท่าน โปรดเดินทางโดยสวัสดิภาพ ขอบพระคุณที่ท่านเมตตาและให้อภัย พวกเราทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว ขอโทษด้วย! ต่อไปพวกเราจะไม่ลากใครเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้ว!”
ด้านหลังเขา
ชายร่างเน่าเปื่อยทั้งตัวกับหญิงสาวโปร่งแสงราวกับผี ก้มคำนับทำมุม 120 องศาพร้อมกัน ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ขาทั้งสองข้างเหยียดตรงแข็งทื่อ ส่งลินน์ออกไปด้วยความหวาดกลัว
“เดี๋ยวก่อน!”
“อึ๊ย—”
คู่สามีภรรยาวิญญาณร้ายด้านหลังสะดุ้งผวา ยืนตัวตรงแข็งทื่ออยู่กับที่
ลินน์เหลือบตามองแล้วถามว่า
“สรุปพวกคุณแน่ใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านเลขที่ 154 ไม่ใช่บ้านของผม?”
ชายร่างเน่าเปื่อยยืดตัวตรงแข็งทื่อ (.;ﾟ;:益:;ﾟ;.) แล้วขวางอยู่หน้าผีสาว ก่อนตอบว่า