ตึก ตึก ตึก—
ลินน์เคาะประตูอย่างสุภาพต่อเนื่องอีกหลายครั้ง
แต่กลับไม่ได้รับเสียงตอบรับใด ๆ แม้แต่เสียงฝีเท้าจากด้านในก็ยังไม่ได้ยิน
ลินน์เกาศีรษะอย่างงุนงง
“หรือว่าไม่มีใครอยู่?”
ในเวลาเดียวกัน ภายในกรอบหน้าต่าง ร่างเล็ก ๆ ที่ขดตัวอยู่สั่นเทา พลางยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา คลำหาปืนลูกโม่กระบอกจิ๋วใต้กล่องผ้าม่าน แล้วล้วงกระสุนเงินออกมาจากอกเสื้อด้วยมือที่สั่นระริก
ค่อย ๆ บรรจุกระสุนลงไปอย่างระมัดระวังที่สุด พยายามไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย
แกร๊ก—นัดที่หนึ่ง
แกร๊ก—นัดที่สอง
แกร๊ก—นัดที่สาม
เธอค่อย ๆ บรรจุกระสุนจนครบหกนัด แต่พอถึงนัดที่เจ็ด ไม่ว่าจะพยายามสั่นมือยัดเข้าไปอย่างไรก็ไม่สำเร็จ
“ทำไมถึงใส่ไม่เข้า…”
“เพราะใส่ได้แค่หกนัดไง ไม่เห็นหรือว่าข้างบนไม่มีรูเหลือแล้ว ยังจะยัดเข้าไปอีก!”
ร่างที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบหน้าต่างเอ่ยขึ้น (；≧д≦)
“ข้าก็เพิ่งเคยใช้ปืนครั้งแรกนี่นา จะไปรู้ได้ยังไงว่ามีกี่นัด แถมยังมืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ จะมองเห็นได้ยังไง…”
“……”
รอบด้านเงียบงันไปชั่วขณะ
ลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามา
สีหน้าของร่างนั้นพลันแข็งค้าง ก่อนจะว่างเปล่าไปในพริบตา
เดี๋ยวก่อน!
เธอมั่นใจได้เต็มร้อยว่าภายในบ้านหลังนี้มีเพียงตัวเธอคนเดียวแน่นอน!
ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อครู่นี้คือ…
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็เห็นใบหน้าสยดสยองที่ฉีกยิ้มจนมุมปากแทบถึงหู แนบติดอยู่บนกรอบหน้าต่าง ดวงตาเบิกโพลงจับจ้องมาที่เธอ เห็นได้ชัดว่ามันจ้องเธออยู่นานแล้ว
“สวัสดี!”
“ผีหลอก! (ΩДΩ)!!!”
【ติ๊ง! ฮวาเย่ถูกเจ้าทำให้ตกใจอย่างรุนแรง ค่าสติ -20】