สิบนาทีต่อมา
“หลิวลี่เติง! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?!”
บนถนนที่อยู่ไกลออกไป นักล่าปีศาจหลายสิบคนซึ่งสวมเกราะพร้อมสรรพและพกศาสตราศักดิ์สิทธิ์ติดตัวมาคนละหลายชิ้น กำลังรุดมาด้วยความเร็วเกินจินตนาการ
พวกเขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งหมดแรงอยู่กลางถนนเข้าในทันที ร่างกายต่างสั่นสะท้าน
สีหน้าของเธอว่างเปล่า มือเล็ก ๆ สั่นระริกขณะกำกระโปรงไว้แน่น
หากไม่ได้ยินเสียง【ระฆังวิญญาณ】มาก่อน
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า พวกเขาคงคิดว่าพวกพ้องของตนถูกใครรังแกและย่ำยีอย่างแสนสาหัสอยู่ที่นี่
“หลิวลี่เติง! เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม! ข้าคือหัวหน้าหน่วยของเจ้า โจนส์! พวกเราเพิ่งได้รับแจ้งข่าว ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ากัดฟัน รีบเข้าไปประคองเธอให้ลุกขึ้นทันที
แต่พอเห็นใบหน้าของเธอ หัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ
“ดวงตาของเจ้า...”
พวกเขารู้ดีว่าหลิวลี่เติงเป็นผู้ได้รับเลือกจากเทพโดยกำเนิด ผู้ครอบครอง【ดวงตาทะลวงมายา】 ดวงตาคู่นั้นของเธอสามารถมองทะลุถึงแก่นแท้ของสิ่งประหลาดพิสดารทุกชนิดได้
แต่...เป็นไปได้อย่างไร...
“มะ...ไม่เป็นไร”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลิวลี่เติงซีดเผือด มือเล็กสั่นเทายกขึ้นกอดอกไว้แน่น
“มีสัตว์ประหลาดที่มีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง...มา...มาเยือน ดวงตาของข้ามองทะลุมันไม่ได้ สัตว์ประหลาดทั้งหมดในมิติวิญญาณต่างพากันหนี พวกมันกำลังหวาดกลัว...สัตว์ประหลาดตนนั้นไม่เพียงมีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง แต่ยังรู้ภาษาศักดิ์สิทธิ์โบราณด้วย ข้าสงสัย...สงสัยว่ามันอาจเป็นจอมมารโบราณที่มีชีวิตมาตั้งแต่ยุคเทพเจ้า...”