ทว่า!
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุดันของหลินซง หลินเฉินกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่ก้าวเท้าก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
จนกระทั่งคมเล็บนั้นใกล้จะสัมผัสลำคอ เขาจึงยกมือขวาขึ้นอย่างดูอารมณ์ดี
ออกทีหลัง กลับถึงก่อน!
ฝ่ามือของเขาจับข้อมือหลินซงไว้อย่างแม่นยำ แน่นหนาราวคีมเหล็กที่บีบกระชับฉับพลัน!
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกใสกระจ่างดังก้องภายในห้องอันเงียบงัน บาดหูยิ่งนัก
“อ๊ากก!!!”
รอยยิ้มเหี้ยมของหลินซงพลันกลายเป็นเสียงร้องโหยหวนน่าสังเวช
เขารู้สึกราวกับข้อมือถูกภูเขาทั้งลูกบดขยี้ กระดูกแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ!
ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ เขาบ้าคลั่งเร่งพลังวิญญาณทั้งหมดของขั้นนักยุทธ์ระดับสี่ พยายามดิ้นรนให้หลุด
ทว่ามือของหลินเฉินกลับไม่ขยับเขยื่อนแม้แต่น้อย ราวกับแรงขัดขืนของเขาก็แค่เสี้ยนดินสะเทือนขุนเขา
“นักยุทธ์ระดับสี่?” มุมปากหลินเฉินแฝงการเย้ยหยันที่เย็นเยียบกว่าเดิม “นี่หรือคือทุนที่ทำให้เจ้าอาจหาญ?”
สิ้นเสียง แรงที่เขาบีบรัดข้อมือพลันสั่นสะเทือนดุดัน!
“ฟืด!”
หลินซงรู้สึกเพียงว่ามีพลังน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจต้านทานหลั่งไหลเข้าไปในร่างกายผ่านเส้นลมปราณ ห้าอวัยวะภายในทั้งหกประหนึ่งถูกแรงสั่นจนเคลื่อนคลาด เลือดสดพุ่งทะลักออกจากปาก
ทั้งร่าง ราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระเด็นถอยหลังเข้าอัดกำแพงอย่างแรง ก่อนร่วงลงกองกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก
เขาหมดสภาพนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ดั่งสุนัขใกล้ตาย ไร้สิ้นแม้เรี่ยวแรงจะยกนิ้ว เพียงทรวงอกยังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่ออย่างที่สุด!