ซูเหวินรอจนเจ้าของแผงหนังสือเริ่มเก็บของแล้ว จึงซื้อหนังสือพิมพ์ปักกิ่งฉบับหนึ่งมา ราคาห้าเซนต์
ถึงแม้หนังสือพิมพ์จะแพร่หลายไปมากแล้ว แต่ในยุคนี้ยังมีคนไม่รู้หนังสือสูงมาก หลายคนอ่านหนังสือไม่ออก ส่วนใหญ่ที่ซื้อหนังสือพิมพ์ก็เอาไปแปะรอยแตกของกำแพง
ซูเหวินม้วนหนังสือพิมพ์เดินกลับไปที่ลาน 95 ครั้งนี้เขากลับมาค่อนข้างดึก ใกล้จะสองทุ่มแล้ว
ชาติก่อนตอนสองทุ่มนี่กำลังเป็นช่วงที่ชีวิตยามราตรีเริ่มต้น แต่ในยุคนี้คนในลานส่วนใหญ่เตรียมตัวเข้านอนกันแล้ว
“ปัง ๆ ๆ”
ซูเหวินเคาะประตูใหญ่ของลาน 95 รอให้คนข้างในมาเปิด
“ใคร?”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของหยานปู้กุ้ยก็ดังมาจากในลาน
“ผม ซูเหวิน”
พอได้ยินว่าเป็นซูเหวิน หยานปู้กุ้ยก็ไม่อยากเปิดประตูให้เลยสักนิด ปล่อยให้ไอ้หนูนี่แข็งอยู่นอกประตูทั้งคืนก็ดีไปอย่าง!
แต่เขาก็ไม่กล้าทำแบบนั้น ไอ้หนูนี่เป็นพวกรับจ้างทั่วไป ถ้าไปก่อเรื่องที่โรงเรียนที่เขาสอนอยู่ละก็ งานของเขาอาจจะหลุดได้
เขายังต้องเลี้ยงทั้งครอบครัวอยู่นะ!
หยานปู้กุ้ยเปิดประตู ซูเหวินรีบเดินเข้ามาอย่างว่องไว
หยานปู้กุ้ยยกมือปรับ ๆ แว่นตา มองหนังสือพิมพ์ที่ซูเหวินถืออยู่ แล้วยื่นมือจะหยิบ
ซูเหวินหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาคว้าผิดไป “เฮ้ย หยานปู้กุ้ย นายจะทำอะไร?!”
“ไอ้เหวิน นายก็อ่านหนังสือไม่ออก จะเอาหนังสือพิมพ์ไปเสี่ยงแปะกำแพงรึไง? เดี๋ยวฉันดูเสร็จแล้วคืนให้นาย”
หยานปู้กุ้ยเริ่มไม่พอใจ ฉันเปิดประตูให้แกตอนดึก ๆ แค่นี้ยังจะไม่ได้หนังสือพิมพ์อีก มันขาดทุนเกินไปแล้ว!
“ใครบอกว่าผมอ่านหนังสือไม่ออก? ผมซื้อหนังสือพิมพ์ก็อยากดูข่าวล่าสุด เผื่อจะได้หางานประจำทำสักงาน”
ซูเหวินอธิบายไปประโยคหนึ่ง แล้วไม่สนใจหยานปู้กุ้ย เดินตรงกลับห้องของตัวเอง