ถนนประตูหยาง
ซูเหวินอุ้มของพะรุงพะรังมาอีกชุดที่บ้านอาจารย์
ลู่เฉียนเฉียนเห็นซูเหวินมา ก็วิ่งออกมาต้อนรับอย่างดีใจ
นางมองของในมือซูเหวิน แล้วรับมาถือแทน “พี่ซื้อของมาอีกแล้วหรือไง? ฉันกับพ่อกินไม่หมดหรอกนะ”
ซูเหวินไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คว้าตัวพี่สาวมาจูบหนึ่งที ไม่แม้แต่จะอายใคร เพราะยังไงนางก็เป็นว่าที่ภรรยาของเขา
ลู่เฉียนเฉียนโดนจูบจนลืมไปหมดทุกอย่าง หน้าแดงก่ำก้มหน้างุด ไม่กล้ามองซูเหวิน
“ต่อไปนี้ผู้ชายคุยธุระ ผู้หญิงห้ามมายุ่ง! ให้อะไรก็รับไว้ เข้าใจไหม?!”
ซูเหวินเริ่มวางกฎบ้านแล้ว ไม่งั้นแต่งกลับไปคงไม่ได้ตั้งตัวกันพอดี!
ลู่เฉียนเฉียนเขินอายจนได้แต่พยักหน้า ผู้ชายของนางพูดถูก ให้อะไรก็รับไว้ ให้กินดีอยู่ดีก็ไม่เห็นจะทำร้ายนางที่ไหน
ยุคนี้ฝึกวิทยายุทธต้องกินดีอยู่ดีเสมอ ทุกครั้งที่ซูเหวินขนของมาขนาดนี้ ก็เพียงพอสำหรับนางกับพ่อแล้ว
เห็นลูกสาวท่าทางเป็นสาวน้อยอย่างนั้น ลู่ชางเหิงที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะหินก็ส่ายหน้า นี่มันโรคหัวใจสลายจริง ๆ โดนไอ้หนูนั่นจับเขี้ยวเล็บไว้มิด!
โชคดีที่ไอ้หนูนี่เป็นเด็กกำพร้า ไม่งั้นยกให้ไปก็ไม่วางใจ โดนหลอกหน่อยเดียวคงไปเป็นวัวเป็นควายให้เขาใช้แล้ว!
ซูเหวินยิ้มแหยๆ มองลู่ชางเหิง “อาจารย์ ท่านกินข้าวยัง?”
“ยังเลย รอเจ้าอยู่พอดี!”
ลู่ชางเหิงมองลูกสาวที่กำลังขนของเข้าครัว “หั่นเนื้อกระป๋องกล่องนั้นด้วย อยากกินกับเหล้า”
“ได้ครับ”
ไม่นานก็มีกับข้าวสารพัดอย่างถูกยกขึ้นโต๊ะ
ซูเหวินรินเหล้าให้อาจารย์ก่อน แล้วรินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นถึงได้เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟัง