ชวีฟู๋กุ้ยและอีจงไห่เบิกตากว้างทันที!
ฝีมือครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงนัก!
เรือนด้านหน้าสามห้องแม้จะไม่โอ่อ่าเท่าห้องโถงกลางของลานกลาง แต่สำหรับอยู่อาศัยแล้วถือว่าเหลือเฟือ จะยกให้เหอต้าชิงฟรี ๆ แบบนี้ ช่างใจป้ำเหลือเกิน!
นี่คือเรือนด้านหน้าที่ยายหูหนวกสั่งคนไปซื้อมาจากแผนกจัดการห้องของโรงงานรีดเหล็ก ก็นับว่าเป็นค่าข้าวให้พ่อครัวของตัวเองนั่นแหละ
เหอต้าชิงรับโฉนดที่ดินมาด้วยความตื่นเต้น “ยายวางใจได้ ผมจะทำอาหารอร่อย ๆ เปลี่ยนเมนูให้ยายทุกวัน รับรองว่าหอมจนยายเคลิ้ม!”
ยายหูหนวกหัวเราะร่วน “เจ้าหมอนี่ปากหวานจริง ๆ ฉันรอชิมอยู่นะ!”
เมื่อพูดจบ ยายหูหนวกก็ส่งสายตา อีจงไห่ก็ประคองนางเดินไปยังลานหลังอย่างรู้งาน
อีจงไห่แค้นในใจนัก!
เขายังรอให้เหอต้าชิงจากไปแล้วจะได้กลับไปข่มเหงชาจู่กับอวี่สุ่ยต่อ ที่แท้คนเขาก็ไม่ไปซะอย่างงั้น!!!
เหอต้าชิงโล่งอกในใจ เดิมทีเขายังคิดจะไปซื้อบ้านใหม่แถว ๆ นั้นอยู่เลย ไม่คิดว่ายายหูหนวกจะเล่นบทแบบนี้ เขาตกใจดีใจปนกัน!
เขามองไปทางชวีฟู๋กุ้ย “ไปกันเถอะ ไปสำนักงานเขตย่อยทำเรื่องกัน!”
ชวีฟู๋กุ้ยยิ้มตอบ “ได้ ไปกัน”
เขาคิดตกได้แล้ว บ้านและเงินก็มีแล้ว ชีวิตของต้าเหมาต่อจากนี้ก็น่าจะมั่นคง ที่แท้ถ้าจะเอาคืนตระกูลเหอจริง ๆ ตระกูลฉวี่ของพวกเขาก็ต้องจบเหมือนกัน
เขาต้องกลับไปเกลี้ยกล่อมต้าเหมาแล้วล่ะ
เรื่องเอกสารดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ห้องโถงกลางของลาน 95 จากนี้ต่อไปไม่ใช่ตระกูลเหอ แต่เปลี่ยนเป็นตระกูลฉวี่แล้ว!
พร้อมกันนั้นเหอต้าชิงก็เขียนโฉนดเรือนด้านหน้าไว้ในชื่อตัวเอง นับว่ามีที่พักพิงชั่วคราวแล้ว
ชวีฟู๋กุ้ยมองโฉนดในมือ ก็รู้สึกพอใจ ตระกูลฉวี่ของพวกเขาตอนนี้มีห้องปีกกับห้องปีกหลังของลานหลัง รวมกับห้องโถงสามห้องของลานกลาง