ซูเหวินเห็นชาจู่สงบลงแล้ว ตักอาหารได้ไม่น้อย ก็พึงพอใจและเดินไปทางโกดัง
เจ้าเด็กนี่ ฉันจัดการแกไม่ได้เชียวหรือ?!
พอเห็นไป๋เฟยและเจียงอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่โกดัง ซูเหวินก็หยิบเนื้อกระป๋องออกมากิน ใครๆ ก็ว่าฝีมือทำอาหารของชาจู่ดี แต่เขากินแล้วก็แค่นั้น
ยังไงก็เป็นอาหารคนงาน ทำให้สุกก็พอแล้ว บางทีอาหารชุดพิเศษอาจจะดี แต่ชุดพิเศษของโรงงานรีดเหล็กไม่เปิดให้คนนอก
กินข้าวมื้อนี้คลุกกับเนื้อวัวกระป๋อง ซูเหวินพึงพอใจลูบท้อง
นึกถึงของที่ไม่เป็นประโยชน์อีกมากมายในโกดังติดตัว เขาเตรียมจะไปจัดการที่ตลาดมืดตอนกลางคืน
ของอย่างรองเท้านิรภัย ถุงมือนิรภัย เสื้อนิรภัย ผ้า ฯลฯ ของพวกนี้ในโกดังเขากองเป็นภูเขาแล้ว คนเดียวก็ใช้ไม่หมดหรอก
สู้เอาไปแลกเป็นทองคำแท่งจะดีกว่า ส่วนข้าวสาร แป้งขาว เนื้อกระป๋อง เหล้า บุหรี่ น้ำมันพืช ฯลฯ เขาต้องเก็บไว้
มีของพวกนี้ถึงจะผ่านพ้นยุคทุพภิกขภัยใหญ่สามปีไปได้อย่างสงบสุข
ซูเหวินใช้จิตแยกประเภทของในมิติติดตัว เอาของที่ต้องขายรวมไว้ด้วยกัน คืนนี้เขาจะไปพักที่บ้านลู่ชางเหิง
ด้วยสายสัมพันธ์ของอาจารย์ น่าจะรู้ที่ที่มีคนเก็บสะสมของจำนวนมากได้ใช่ไหม?
ลาน 95
ยายหูหนวกกระสับกระส่ายเดินไปเดินมาในห้องอย่างไม่เป็นสุข
ตั้งแต่เมื่อคืนตำรวจจำนวนมากบุกเข้ามาในลาน หัวใจของนางก็สั่นระริก!
เหมือนนกตกใจกลัว!
เหมือนพวกหนอนที่ซ่อนตัวอยู่อย่างนาง สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือภาพแบบนี้!