ยามซูชิงหว่านคลอดบุตร ไม่มีผู้ใดสนใจจวินจู่จิ้งหนิง นางเองก็อยากเข้าไปข้างใน แต่กลับถูกขัดขวางอย่างเด็ดขาดอยู่หน้าประตูเรือนหลิงหลง
นางแทบจะโกรธจนระเบิดอยู่แล้ว
แต่เมื่อกลับจวนแล้วลองคิดดูอีกที ซูชิงหว่านคลอดบุตร แถมยังเป็นแฝดชายหญิง กู้หยุนรุ่ยย่อมต้องเป็นห่วงจนแทบคลั่ง จึงได้เสียมารยาทกับนางเช่นนั้น
นี่มิใช่พิสูจน์หรือว่ากู้หยุนรุ่ยเป็นสามีที่ห่วงใยภรรยาของตนอย่างยิ่ง?
จวินจู่จิ้งหนิงปลอบใจตนเองได้อย่างรวดเร็ว ความคิดที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ยิ่งมั่นคงขึ้น
ก่อนหน้านี้นางเคยไปขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรส ให้นางแต่งกับกู้หยุนรุ่ยเป็นชายาเสมอหน้า แต่ฝ่าบาทมิได้ทรงตอบรับทันที กลับตรัสว่าหากกู้หยุนรุ่ยกับซูชิงหว่านเห็นชอบ พระองค์ก็จะพระราชทานสมรสให้
ดังนั้นจวินจู่จิ้งหนิงจึงมาเยือนจวนโหวผู้ภักดีกล้าหาญอีกครั้ง
กู้หยุนฉือมีแววตาเย็นเยียบ “นางมาอีกแล้วหรือ? ไล่นางออกไป!”
ฉินซินมองซูชิงหว่าน แล้วลองถามอย่างระมัดระวัง “จวินจู่จิ้งหนิงนำของกำนัลมามากมาย จะให้ไล่ออกไปทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ?”
ซูชิงหว่านกล่าวว่า “ผู้ยื่นมือมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ย่อมไม่ควรตบหน้า อีกทั้งแม้ก่อนหน้านี้ข้าจะมีโอกาสพบปะจวินจู่จิ้งหนิงไม่มากนัก แต่ก็รู้ว่านางเป็นคนตรงไปตรงมา มิได้มีเจตนาร้าย ให้นางเข้ามาเถิด ค่อยดูว่านางมีธุระอันใด”
เบื้องหลังจวินจู่จิ้งหนิงคือราชวงศ์ ก่อนหน้านี้ตอนคลอดบุตรสถานการณ์เร่งด่วน ย่อมต้องผ่อนผันตามเหตุการณ์ จะละเลยนางไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน หากไล่นางกลับไปตรง ๆ ย่อมตกเป็นขี้ปากผู้อื่น อีกทั้งซูชิงหว่านก็ไม่อยากให้กระทบเส้นทางขุนนางของกู้หยุนฉือ
กู้หยุนฉือเห็นนางต้องการพบแขก ก็ยังอดกล่าวไม่ได้ว่า “เช่นนั้นให้นางเข้ามาก็ได้ หากนางพูดจาไม่น่าฟังจนทำให้เจ้าอารมณ์เสีย ข้าจะไล่นางออกไปทันที! อีกอย่าง ข้าไม่มีทางแต่งนางเป็นชายาเสมอหน้าเด็ดขาด!”
เดิมทีกู้หยุนฉือก็ไม่ได้ลุ่มหลงในสตรี ยิ่งจวินจู่จิ้งหนิงมีฐานะสูงศักดิ์ หากแต่งเข้ามาเป็นชายาเสมอหน้าจริง มิเท่ากับหาเรื่องให้ชิงหว่านไม่สบายใจหรือ?