เมื่อเห็นกู้หยุนรุ่ยในสภาพอับอายยับเยิน ซูฉางเฟิงกับภรรยากลับไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ทั้งสองกำชับกู้หยุนฉืออย่างละเอียดให้ดูแลบุตรสาวของตนให้ดีแล้ว จึงค่อยจากไป
กู้หยุนฉือส่งทุกคนขึ้นรถม้าแล้ว พอหันกลับมาก็เห็นกู้หยุนรุ่ยยืนอยู่ในเงามืด จ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นชา
พี่น้องทั้งสองสบตากัน
ครั้งหนึ่งพี่ชายยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะวันและความอบอุ่นเสมอมา ส่วนเขาราวกับคนที่ไม่อาจเผยกายใต้แสงสว่าง ได้แต่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แอบมองพี่ชายผู้มีความสุข
บัดนี้ทั้งสองกลับสลับบทบาทกันแล้ว
กู้หยุนฉือไม่มีความคิดจะพูดกับเขา จึงเดินตรงเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าชิงหว่านตื่นหรือยัง เขาอยากรีบกลับไปอยู่เคียงข้างนาง
ขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังจะเดินสวนกัน กู้หยุนรุ่ยก็อดกลั้นไม่ไหว เอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด
“เจ้าคิดว่าตัวเองคือกู้หยุนรุ่ยหรือ?”
กู้หยุนฉือหยุดฝีเท้า เอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน “ข้าไม่ใช่ซื่อจื่อแห่งจวนโหว กู้หยุนรุ่ย แล้วเจ้าคือหรือ?”
กู้หยุนรุ่ยได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันบิดเบี้ยว มือที่กำหมัดไว้สั่นน้อย ๆ “แล้วเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า บางทีข้าอาจเป็นกู้หยุนรุ่ยตัวจริง? เจ้าสูญเสียความทรงจำ จำอะไรไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นเจ้าอาจเป็นกู้หยุนรุ่ย แต่ก็อาจเป็นกู้หยุนฉือได้เช่นกัน!”
กู้หยุนฉือกลับส่ายหน้า “อาฉือ ข้ารู้ว่าวันนี้อารมณ์เจ้าไม่มั่นคง ในเรือนด้านหลังวุ่นวายเสียจนแทบดูไม่ได้ พอเห็นพี่สะใภ้คลอดแฝดชายหญิงให้ข้า เจ้าก็ยิ่งอิจฉา แต่ข้าไม่โกรธเจ้า เพราะวันนี้ข้ามีความสุข ส่วนเรื่องที่เจ้าเพ้อเจ้อว่าตัวเองต่างหากคือกู้หยุนรุ่ย ครั้งนี้ข้าจะถือว่าแล้วกันไป ต่อไปอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก”
เขายื่นมือไปตบไหล่กู้หยุนรุ่ยเบา ๆ เพราะก่อนหน้านี้เคยลงมือตีอีกฝ่าย กู้หยุนรุ่ยจึงหดไหล่หนีตามสัญชาตญาณ
เพียงการหดไหล่โดยไม่รู้ตัวครั้งนี้ ก็ทำให้กู้หยุนรุ่ยเสียเปรียบในทันที ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดำคล้ำลง
มุมปากกู้หยุนฉือยกขึ้นเล็กน้อย เขาเอ่ยอย่างหนักแน่นและเปี่ยมด้วยความหวังดี “ต่อไปถ้ายังพูดจาเหลวไหลจนคนนอกได้ยินเข้า พวกเขาคงคิดว่าพวกเรากบฏต่อองค์จักรพรรดิ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”