ซูซีเยว่เองก็จนตรอกแล้ว นางจึงเรียกชื่อกู้หยุนรุ่ยตรง ๆ แถมยังเรียกอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่เรือนหลิงหลงอีกด้วย
ยังเป็นคำเดิม เหตุใดจึงมีแต่นางคนเดียวที่ต้องอัปยศอดสูและเคราะห์ร้าย?
อย่างมากก็ทำให้เรื่องบานปลายไปเลย จะเดือดร้อนก็เดือดร้อนด้วยกันทั้งหมด!
แววตากู้หยุนรุ่ยฉายประกายเจ้าเล่ห์ ที่จริงเขาเองก็หวังให้ซูซีเยว่ก่อเรื่องนี้ให้บานปลาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าซูชิงหว่านจะยังแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินได้เห็น หรือกู้หยุนฉือจะไม่นึกอะไรขึ้นมาได้
แต่ก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายเกินไปนัก หากความผิดฐานกบฏต่อองค์จักรพรรดิถูกลงโทษขึ้นมาจริง ๆ เกรงว่าเขาเองก็คงเดือดร้อนไปด้วย
ดังนั้น หลังจากซูซีเยว่ตะโกนอยู่ครู่หนึ่ง กู้หยุนรุ่ยก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฉุดนางจากไปอย่างเด็ดขาด
ในที่สุดหน้าประตูเรือนหลิงหลงก็สงบลง ทว่าเรื่องที่ซูซีเยว่ก่อขึ้นก็ทำให้ผู้คนไม่น้อยตกตะลึงไม่น้อย
นั่นก็คือ ซื่อจื่อกับคุณชายรองสลับตัวกันจริงหรือ?
“ข้าว่าไม่จริงหรอก ในเมื่อใคร ๆ ก็ไม่ใช่คนโง่ เหตุใดถึงจะสละตำแหน่งซื่อจื่อไปเป็นท่านน้องรองที่ไม่มีสิทธิ์สืบทอดเล่า?”
“แต่ใครจะไปรู้เล่า เรื่องนี้ก่อความวุ่นวายมาหลายครั้งแล้ว ก่อนหน้านี้ท่านน้องรองก็เคยพูดถึง”
“ใช่แล้ว ลมไม่พัด คลื่นไม่เกิดหรอก”
“แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่า ต้องเป็นท่านน้องรองกับฮูหยินรองที่อิจฉาซื่อจื่อกับพวกเขา ไม่ยอมรับชะตากรรมแน่ ๆ” สาวใช้ตัวน้อยกล่าวจบก็ถอยเข้าไปในฝูงชน ก่อนจะอ้อมไปทางประตูด้านหลังเข้าเรือนหลิงหลง แล้วรีบไปรายงานเรื่องนี้แก่ฉีอี้
ฉีอี้ตรงไปรายงานซูชิงหว่าน
ซูชิงหว่านกำลังนั่งอยู่ในห้องกับกู้หยุนฉือ เมื่อนางได้ฟังคำของฉีอี้ก็ส่ายหน้า “ซูซีเยว่คงจนตรอกแล้ว ส่วนกู้หยุนรุ่ยก็ยังไม่ยอมตัดใจ อยากชิงตำแหน่งซื่อจื่อกลับคืนมา”
กู้หยุนฉือกล่าวว่า “ข้าจะไปหาท่านพ่อ แล้วบอกเรื่องนี้กับท่าน”
ซูชิงหว่านกล่าวว่า “ก็ดีพอดี ข้าจะไปพยายามเกลี้ยกล่อมพระมารดาเถ้าแก่บ้าง ท่านไม่ชอบซูซีเยว่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ที่จริงข้าไม่อยากต้อนนางจนมุม แต่ในเมื่อนางก่อเรื่องเช่นนี้ ข้าก็จะ ‘ทำให้นางสมปรารถนา’ ก็แล้วกัน”