“ปะ! ! ”
ผู้ชมทั้งสนามพากันสำลัก นึกไม่ถึงว่าฉินเฟิงจะทำเรื่องแบบนี้ลงไป
จ้าวยุทธ์คนแรกแห่งห้วงโบราณแท้ ๆ ชัดๆ ว่าเอาชนะอีกฝ่ายด้วยกำลังได้ แต่กลับใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นต่ำสารพัด
ศีลธรรมอยู่ที่ไหน!
ศักดิ์ศรีอยู่ที่ไหน!
สูตรยาอยู่ที่ไหน!
พวกเขาจะจ้องมองด้วยสายตาวิพากษ์วิจารณ์ ประณามยาตัวนี้อย่างรุนแรง
………
“อะไรนะ? แม่อยู่ก็คลั่ง! ! ”
หวังเผิงตกใจจนหน้ากลายเป็นสีเขียว สมองนึกภาพเพื่อนร่วมทีมจูโถวตอนถูกช่วยออกมา ดวงตาเหม่อลอย เสื้อผ้ายับยู่ยี่ สีหน้าสิ้นหวังกับชีวิตโดยไม่ตั้งใจ
“ผู้ตัดสิน ข้าประท้วง! ! ”
หวังเผิงรีบยกมือร้องเรียนผู้ตัดสินว่าฉินเฟิงใช้วิธีการต่ำช้าในการแข่งขัน
ชายชุดดำลอยอยู่กลางอากาศ ขมวดคิ้วกล่าว: “ฉินเฟิงแห่งสำนักเดือนจันทรา การแข่งขันคัดออกเอาชีวิตเป็นเดิมพันนั้นไม่มีกฎเกณฑ์ ทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด ที่นั่นเจ้าสามารถใช้วิธีใดก็ได้เพื่อชัยชนะ แต่ที่นี่คือการคัดเลือก ต้องให้ความยุติธรรมและเที่ยงธรรม”
“เข้าใจแล้ว ข้าจะช่วยแก้พิษให้เขาเดี๋ยวนี้!”
ฉินเฟิงพยักหน้าเหมือนเด็กดี ย่อขาแล้วพุ่งตัวออกไป ร่างเคลื่อนไหวราวเสือดำ
หวือหวือ!
เสียงแหลมคมของลมปะทะทำเอาหวังเผิงตกใจ เห็นเพียงฉินเฟิงปรากฏตัวตรงหน้าด้วยแรงปะทะอันเฉียบคม ยังไม่ทันตั้งตัว ฉินเฟิงก็เตะจ้วงเป้ากลวงเข้ามา
ปั้ง! ไข่แตกกระจาย! !
ดวงตาหวังเผิงเบิกกว้าง ความเจ็บปวดแทงทะลุทั่วร่างกาย ตั้งแต่นี้ไปเขาจะเปลี่ยนชื่อเป็น หวังเผิง (ไม่มีไข่)
“เอ่อ! ! ”
มุมตาชายชุดดำกระตุกโดยไม่รู้สึกตัว ในใจส่งเสียงร้องราวกับมาร์มอต
บัดซบ! !
มีแบบนี้หรือ!
นี่มันถอนรากถอนโคนเลยชัด ๆ ! !