“ในเมื่อเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน กระดูกจอมเทพคงไม่รังเกียจข้าหรอกมั้ง!?”
ฉินเฟิงเจ็บจนสีหน้าเบี้ยวไปหมด แต่ก็ยังกัดฟันอดทน เขารู้ดีว่าอยากจะใช้ชีวิตโลดแล่นในโลกใบนี้ได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่เพียงต้องโหดเหี้ยมกับคนอื่นเท่านั้น ยังต้องโหดกับตัวเองยิ่งกว่าอีก
หากแม้แต่ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ยังทนไม่ได้ ต่อไปจะเอาอะไรไปโลดแล่นที่ไหน
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร มีใครเขาหน่าร้ายเอาดาบแทงตัวเองกัน!?”
จื่ออวี้เพิ่งจะตั้งสติได้จากความตกตะลึง รีบสาวเท้าเข้าไปจะช่วยฉินเฟิงพันแผล
เพียงแต่นางยังไม่ทันได้ลงมือ บาดแผลบนตัวฉินเฟิงก็เริ่มสมานให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนจะหายสนิทภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่หลงเหลือ
นับตั้งแต่ที่เข้าใจสามสิบสามฟ้าสร้างสรรค์โชคชะตา ชั้นที่สาม ฉินเฟิงก็มีพลังในการฟื้นฟูร่างกายที่ผิดมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะไม่กล้าพูดถึงขั้นแขนขาด้วนงอกใหม่ได้ แต่แค่นิ้วขาดงอกใหม่ก็ไม่มีปัญหา
“เจ้าคือปีศาจอะไรกันแน่!?”
จื่ออวี้ตกตะลึงจนตาค้างอยู่เป็นนาน หัวใจยิ่งไม่สงบลงง่าย ๆ
เด็กแปดขวบตัวแค่นั้นข้ามขั้นสู้ได้ก็ว่าแปลกแล้ว ยังมีวิชาเฉือนฟ้าฟาดกระบี่ มังกรผู้ยิ่งใหญ่ สุดยอดวิชาสังหารที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ และตอนนี้ยังมีพลังฟื้นฟูร่างกายที่แข็งแกร่งเกินมนุษย์อีก
ให้ตายเถอะ!!
ความสามารถเหล่านี้ แค่หยิบออกมาอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้สุดยอดปีศาจเฒ่าในห้วงโบราณต้องอับอายขายหน้าได้แล้ว
แต่ตอนนี้กลับรวมอยู่ในร่างคน ๆ เดียว ยังเป็นเด็กแปดขวบเตี่ย ๆ อีกต่างหาก แล้วพอหวนนึกถึงฝีดาบสุดสะพรึงของหลินซานเมื่อคืนนี้ ยุคแห่งการแย่งชิงมาถึงจริง ๆ แล้ว