ยามราตรีมืดมิดมาเยือน
ทั่วทั้งตระกูลฉินเงียบสงัด
เมื่อเสียงระฆังศึกดังก้อง ตระกูลฉินยกเลิกกิจกรรมยามค่ำคืนทั้งหมด ทุกคนเร่งบำเพ็ญเพียรเพิ่มพูนพลัง มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะรอดชีวิตจากสงครามที่กำลังจะมาถึง
เอี๊ยด!!
ประตูห้องของฉินฮ่าวถูกผลักเปิดออกช้าๆ ฉินเฟิงเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
อาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่ที่สาดลอดหน้าต่างเข้ามา เห็นผู้น้องกำลังกอดเจ้ากระบอกน้อยหลับปุ๋ย ใบหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจนเขาไม่อาจลงมือลงได้จริงๆ
"น้องเอ๋ย พี่ก็ทำเพื่อเจ้าดี"
ฉินเฟิงปลอบใจตัวเองไม่หยุด เขาหาได้มีทางเลือกอื่นไม่
มีเพียงขุดกระดูกจอมเทพของผู้น้องออกมา จึงจะรักษากำลังรบของตระกูลฉินไว้ได้ เปลี่ยนจากที่เปิดเผยเป็นแอบแฝงซุ่มซ่อน และยังให้ผู้น้องได้ผ่านอุปสรรคเติบโตเร็วขึ้น ทั้งยังช่วยให้ตนเองทำภารกิจสำเร็จ
สำคัญที่สุด พ่อจะได้ไม่เอ่ยอีกต่อไปว่า ลูกข้าฉินเฟิงมีพรสวรรค์มหาจักรพรรดิ
ได้ประโยชน์สี่ต่อ!
จงอภัยให้ข้าเถิด โอโตโตะผู้โง่เขลาของข้า!!
"ท่านพี่..."
ฉินฮ่าวขยี้ตาอย่างมึนงงตื่นขึ้นมา เห็นฉินเฟิงยืนอยู่หน้าเตียง
ทว่ายังไม่ทันได้ดีใจวิ่งเข้าใส่อ้อมกอดพี่ชาย ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่หน้าอก ก้มหน้ามองลงไป เห็นมือของพี่ชายแทงทะลุเข้าสู่ร่างกายของเขา
"ท่านพี่..."
ฉินฮ่าวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ สิ่งที่เห็นไม่ใช่พี่ชายผู้เปี่ยมรอยยิ้มเช่นเคย หากแต่เป็นพี่ชายที่โหดเหี้ยมไร้ความปรานี
"กระดูกจอมเทพ ข้ารับไว้เอง!"