ท่านหมอลู่มีแววภาคภูมิใจเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าทันที 「โอ้ คุณชายซูเคยได้ยินชื่อเสียงของข้าผู้เฒ่าด้วยหรือ」
นี่หมายความว่าชื่อเสียงของเขาโด่งดังไม่น้อยเลยใช่หรือไม่?
ซูมู่ตอบว่า 「แน่นอน ในเมืองหวยอาน มีใครบ้างไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของท่านหมอลู่」
ฮิ ๆ!
ลู่ตังกุยลอบยินดีอยู่ในใจ ความรู้สึกนี้ราวกับดาราที่ตนชื่นชอบกลับรู้จักชื่อของแฟนคลับตัวน้อยอย่างตน
ชวนให้ใจฮึกเหิมยิ่งนัก
ทว่าภายนอกเขากลับโบกมืออย่างถ่อมตน
「ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน มิได้เกินจริงอย่างที่เจ้าพูดหรอก」
แม้จะยินดี แต่เรื่องสำคัญที่ต้องถามไถ่เขาก็ยังไม่ลืม
「จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจำนวนเข็มเงินของข้ามีน้อยไปหน่อย แล้วข้าควรเตรียมไว้กี่เล่ม」
ซูมู่พิจารณาเขาครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า 「ขึ้นอยู่กับวิชาแพทย์ของหมอ ส่วนท่านมีเข็มอยู่ยี่สิบเล่มก็น่าจะพอแล้ว」
「คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร...」
ลู่ตังกุยพลันรู้สึกราวกับถูกทำร้ายจิตใจนับไม่ถ้วน
เขาอยากเอ่ยโต้แย้งสักสองสามคำ แต่เมื่อนึกถึงฝีมือที่ซูมู่แสดงให้เห็นเมื่อครู่ จึงปิดปากอย่างว่าง่าย
ประจวบเหมาะกับตอนนั้น หวังเหวินซินที่ออกไปซื้อยากลับมาแล้ว
เขาหอบห่อยาหลายห่อ วิ่งเข้ามาในห้องอย่างเร่งร้อน ครั้นเห็นซูมู่ยังอยู่ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ดีที่คนยังไม่ไป เช่นนั้นก็คงไม่ใช่คนหลอกลวง
เขาตรงเข้าไปหาซูมู่ น้ำเสียงแฝงความเกรงใจขึ้นหลายส่วน 「สหาย...ไม่สิ คุณชาย ข้าซื้อยากลับมาตามตำรับที่ท่านให้แล้ว」
ซูมู่ตอบรับ 「อืม นำยาไปต้มแล้วป้อนให้บุตรชายดื่ม พรุ่งนี้อาการของเขาน่าจะดีขึ้น」
「อะไรนะ พรุ่งนี้ก็จะดีขึ้นแล้วหรือ」