เพิ่งย้ายมาอยู่เมืองหวยอานได้ห้าปี ทว่ากิจการที่ทำอยู่ในเมืองหวยอานทุกวันนี้มีหลากหลาย ทั้งค้าผ้า ค้าธัญพืช กระทั่งกิจการโรงเตี๊ยมก็ยังทำ
ได้ยินว่ามีคนรู้จักอยู่ในสำนักงานเทศมนตรีด้วย ในเมืองหวยอาน แม้แต่นายอำเภอก็ยังต้องเกรงใจเขาอยู่หลายส่วน
หากคนที่ซูเสี่ยวถงขายตัวให้เป็นตระกูลหนึ่งทางตะวันออกของเมือง เรื่องคงจัดการง่ายกว่านี้
ที่น่ากลัวคือ หากเป็นตระกูลแซ่จางที่อยู่ใจกลางเมือง
อีกฝ่ายมีทั้งตระกูลใหญ่และกิจการกว้างขวาง ทั้งยังมีคนรู้จักในสำนักงานเทศมนตรี หากพวกเขาไม่ยอมปล่อยตัวนาง เรื่องคงยุ่งยากไม่น้อย
แต่ไม่ว่าจะยุ่งยากเพียงใด เขาก็ไม่มีทางยอมให้น้องสาวตกลงไปในกองไฟเป็นอันขาด
ซูมู่ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว
เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
เขางัวเงียเปิดประตู พลันเห็นก้อนอะไรบางอย่างขดตัวอยู่ตรงหน้า
กำลังคิดว่าจะเตะสักทีดีหรือไม่ ก้อนสิ่งนั้นก็เงยหน้าที่ยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ขึ้นมา ดวงตาฉายแววกระวนกระวายเล็กน้อย ครั้นเห็นซูมู่จึงค่อยคลายใจลง
“น้องเล็ก มานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้ทำอะไร?”
“พี่สาม ตื่นแล้วหรือ?”
ซูเสี่ยวถงผุดลุกขึ้นทันที ทว่ากลับรู้สึกหน้ามืดตาลาย กว่าจะหายเป็นปกติก็ผ่านไปครู่ใหญ่
ซูมู่รีบประคองนาง พลางถามอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าไม่ได้มานั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องข้าทั้งคืนหรอกกระมัง?”
เขาสังเกตสีหน้าของนางอีกครั้ง พบว่าซีดเซียวอยู่บ้าง เพราะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ทั้งยังพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงเกิดภาวะโลหิตจางและอาการผิดปกติอื่น ๆ นางถึงได้หน้ามืดตาลายยามลุกขึ้น