“แต่หลังพ้นช่วงนี้ไป ข้ารับปากเถ้าแก่สวี่ว่าจะส่งให้ห้าร้อยขวด เป็นอย่างไร?”
เถ้าแก่สวี่พยักหน้า “ได้ เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”
ใครใช้ให้แหล่งสินค้าอยู่ในมืออีกฝ่ายเล่า
“เช่นนั้นข้าจะใช้ยาห้ามเลือดห้าสิบขวดนี้เปิดตลาดก่อน!”
กล่าวพลางไม่ลืมล้วงตั๋วเงินหลายใบออกจากอกเสื้อ ดึงออกมาสองใบแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
“คุณชายซู นี่คือเงินค่าสินค้ายาห้ามเลือดห้าสิบขวด เป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึง อีกทั้งเงินมัดจำสำหรับห้าร้อยขวด ข้าขอมอบไว้ก่อนหนึ่งร้อยตำลึง รวมเป็นสองร้อยตำลึง”
เขาจ่ายเงินมัดจำไว้ก่อนส่วนหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นฉวยโอกาสตัดหน้าไปเสียก่อน
อะไรนะ หนึ่ง...หนึ่งร้อยตำลึง?
ซูเสี่ยวถงซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์เงียบ ๆ มาโดยตลอดยิ่งนั่งไม่ติด แทบถูกตั๋วเงินใบใหญ่สองใบนั้นส่องจนตาพร่า