หลังซูมู่พาซูเสี่ยวถงออกจากโรงหมอ เขาก็มิได้มุ่งหน้าไปยังตระกูลจางทันที หากแวะร้านขายผ้าแห่งหนึ่ง ซื้อเสื้อผ้าผ้าป่านสีเข้มสำหรับสตรีมาหนึ่งชุด เป็นขนาดใหญ่ที่สุดในร้าน
ยังมีรองเท้าผ้าคู่ใหญ่พิเศษอีกคู่หนึ่งด้วย
ซูเสี่ยวถงมองเสื้อผ้าตัวโคร่งในมือเขา ก่อนถามด้วยความสงสัยว่า “พี่สาม ซื้อเสื้อผ้าตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ไปทำไมหรือ?”
ซูมู่มิได้ตอบ หากเดินไปยังตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดผ้าป่านนั้น
ซูเสี่ยวถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ตระหนักถึงบางอย่าง นางยกมือปิดปากทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ก่อนถามว่า “พี่สาม ท่านคงมิได้คิดจะ…”
ภาพชวนให้กระอักกระอ่วนพลันผุดขึ้นในหัว นางรีบส่ายหน้า ไม่กล้าคิดต่อ
“อะไร มองพี่ชายเจ้าไม่ออกหรือ?”
ซูมู่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก้มมองตนเอง ชุดนี้พอดีตัวทีเดียว นับว่าพอใจ
“นี่…นี่มัน…”
ซูเสี่ยวถงมีสีหน้าเหลือเชื่อ ถึงกับแทบจำคนตรงหน้าไม่ได้
“พี่สาม ตกลงท่านเป็นบุรุษหรือสตรีกันแน่?”
พี่สามสวมชุดสตรีแล้วกลับไม่ขัดเขินแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังดู…งดงามอยู่บ้าง!
เสื้อผ้าตัวโคร่งเมื่ออยู่บนร่างเขา มิได้ทำให้ดูบึกบึน กลับขับให้รูปร่างเพรียวบางลงเสียอีก
ประกอบกับสีเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเข้ม พอคาดสายรัดเอวแล้ว รูปร่างโดยรวมก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
หากมิใช่เพราะทรงผมยังเป็นแบบบุรุษ นางคงคิดว่าคนตรงหน้าเป็นสตรีอย่างแน่นอน