ภายในห้องเล็ก ๆ บรรยากาศพลันอบอวลไปด้วยความคลุมเครือ
ลู่เฉินก้มมองใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่จะพิชิต หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
หลินซานซานเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ดวงตาที่พร่าเลือนเพราะความเมามายชวนให้คนใจสั่น เย้ายวนเป็นที่สุด
เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของชายหนุ่มที่แผ่เข้ามา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบหลุดขึ้นมาถึงลำคอ
ความหวั่นไหวที่ก้นบึ้งของหัวใจราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้ เข้าใกล้อีก และใกล้ขึ้นอีก!
ในจังหวะที่ทั้งสองขยับเข้าใกล้กันเรื่อย ๆ จนแทบได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน!
“อือ...ลู่เฉิน” ซ่งชิงเสวี่ยที่อยู่อีกด้านพลิกตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน มือฟาดใส่ลู่เฉินทีหนึ่งก่อนจะตกลงไป แล้วพึมพำเหมือนละเมอ
“ซานซาน ฉันดื่มต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนสายฟ้าฟาดกึกก้องขึ้นกลางห้อง
ลู่เฉินได้สติกลับมาทันที รีบพลิกตัวลงจากร่างหลินซานซาน พลางหอบหายใจแรง
“ให้ตายสิ! เกือบห้ามใจไม่อยู่แล้ว! ยัยตัวแสบเอ๊ย!” เขาสบถในใจ สะบัดศีรษะที่หนักอึ้ง แล้วเหลือบมองซ่งชิงเสวี่ยที่กำลังหลับสนิท ความรู้สึกราวกับทำเรื่องไม่ดีก็ผุดขึ้นมา