ซ่งชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นทันที มองลู่เฉินด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ตอนนี้ผมตกงานเหมือนกัน แถมยังพอรู้เรื่องการดูของเก่า กำลังคิดจะเข้าไปลองเชิงในวงการของเก่าดูสักตั้ง” ลู่เฉินยิ้มบางๆ
“พี่ซ่งไว้ใจผมขนาดนี้ ผมจะให้พี่ผิดหวังได้ยังไง? วางใจได้ ผมจะเอาของพี่กลับมาให้ได้!”
ซ่งชิงเสวี่ยรู้สึกอุ่นใจในอก น้ำตาเอ่อคลอน้ำเสียงสั่นเครือ “จริงเหรอ? นายจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ?”
ลู่เฉินพยักหน้า
ซ่งชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก พูดอย่างจริงจัง
“ได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายทำงานฟรีๆ ตอนนี้ร้านยังไม่มีเงินเดือน แต่ถ้าขายของได้นายเอาเก้าส่วน ฉันเอาแค่ส่วนเดียว! อีกอย่าง บ่อหมึกนี้นายเอาไปเลย! นายจะจัดการยังไงฉันก็ไม่มีปัญหา! เราทำสัญญากันได้ด้วยซ้ำ!”
ลู่เฉินตกใจ “แบบนี้ไม่ได้!”
“ไม่มีอะไรไม่ได้!” ซ่งชิงเสวี่ยส่ายหน้า “ฉันผ่านเรื่องเป็นความตายมาแล้ว อะไรๆ ก็มองเปิดหมดแล้ว ถ้านายไม่ยอมรับ ฉันก็ไม่ใช้นายช่วยแล้วกัน”
ลู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง รู้ดีว่าเถียงซ่งชิงเสวี่ยไม่ชนะ ทำได้แค่พยักหน้ารับ
ซ่งชิงเสวี่ยยิ้มอย่างมีความสุข ดั่งดอกไม้บานสะพรั่ง สวยงามน่าหลงใหล จนลู่เฉินเผลอมองนิ่งไปชั่วขณะ
เห็นดังนั้น ซ่งชิงเสวี่ยแก้มแดงระเรื่อ ก้มหน้าลงเล็กน้อย พูดเสียงอ่อนโยน
“งั้น... งั้นตอนบ่ายนายแวะมาที่ร้านได้ไหม? ฉันจะส่งที่อยู่ให้นาย”
“ได้”
แน่นอนว่า ซ่งชิงเสวี่ยยังต้องอาบน้ำซักผ้า ช่วงเวลานี้ก็ให้ลู่เฉินไปเดินเล่นที่ร้านหยกอวี่ซือฟางก่อนได้พอดี
ตอนนี้เขามีฝีมือการดูของเก่าระดับปรมาจารย์ติดตัวแล้ว ความมั่นใจเต็มร้อย!
ตอนออกจากบ้านซ่งชิงเสวี่ย แดดกำลังแรงจัด
ลู่เฉินยืนอยู่หน้าปากซอยหมู่บ้าน มองดูที่อยู่บนมือถือ
ร้านหยกอวี่ซือฟางฝั่งใต้ ถนน ถิงเสวียไจ
เขาเก็บบ่อหมึกอย่างระมัดระวัง จากนั้นเรียกแท็กซี่ไป
...
ร้านหยกอวี่ซือฟางฝั่งใต้ เป็นจุดที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุดในย่านถนนของเก่าทั้งเส้น