เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเก้าโมงกว่า
ซ่งชิงเสวี่ยยังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของลู่เฉิน หลับสนิทอยู่ดี ๆ ประตูใหญ่ของถิงเสวียไจก็ถูกเคาะดังปัง ๆ
“ใครน่ะ เช้าขนาดนี้เลยเหรอ มาแล้ว ๆ” ซ่งชิงเสวี่ยงัวเงียลุกจากเตียง คว้าเสื้อคลุมมาสวมลวก ๆ แล้วเดินไปยังโถงใหญ่
“ใครเคาะประตู?”
“ฉันเอง! ซานซาน!”
พอได้ยินว่าเป็นเพื่อนสนิท ซ่งชิงเสวี่ยก็เปิดประตูอย่างดีใจ
“ชิงเสวี่ย! คิดถึงเธอแทบแย่!” หลินซานซานไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปกอดเพื่อนสนิทเต็มแรง
แต่ทว่า...
หน้าอกสี่ลูกชนกัน แบบนี้มันผิดกฎชัด ๆ!
ทั้งสองสาวเด้งผละออกจากกันพร้อมกัน พอสบตากันก็หัวเราะคิกคัก
“ไม่เจอกันแค่ครึ่งปี ทำไมของเธอถึงใหญ่ขึ้นอีกแล้วล่ะ? กินอะไรมา? มะละกอเหรอ? รีบบอกเคล็ดลับมาเลย!” หลินซานซานเข้าไปจี้เอวซ่งชิงเสวี่ย ทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
“พอแล้วน่าซานซาน ทำไมมาเช้าขนาดนี้ล่ะ? งานแสดงของชำร่วยเริ่มตอนสิบเอ็ดโมงนะ”
“ก็อยากเจอเธอเร็ว ๆ นี่นา” หลินซานซานกวาดตามองซ่งชิงเสวี่ย ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที แล้วชี้ไปที่รอยจูบบนลำคอของเธอ
“รอยจูบ! โอ้โห! เธอนอนกับใครมา? ใช่น้องชายรุ่นน้องที่ชื่อ ลู่เฉิน ซึ่งเธอเล่าให้ฉันฟังทางโทรศัพท์หรือเปล่า?”
ซ่งชิงเสวี่ยหน้าแดงวาบ ยกมือขึ้นปิดคอโดยไม่รู้ตัว
“เธออายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะ เลิกทำตัวตื่นตูมเหมือนเด็กสักทีได้ไหม”
“ฉันไม่สน! หลีกไป ฉันอยากเห็นหน้าลู่เฉินคนนี้จริง ๆ ว่าหน้าตาเป็นยังไง ถึงทำให้เธอยอมให้ประทับรอยจูบอย่างเต็มใจได้! เธอเป็นคนรักภาพลักษณ์จะตาย!” หลินซานซานพูดพลางพุ่งเข้าไปในห้องด้านใน
“เดี๋ยว! อย่าเข้าไป! เขายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย!” ซ่งชิงเสวี่ยร้องห้ามอย่างร้อนรน