“นี่คือความรู้สึกของจูบแรกเหรอ... หวานใช้ได้เลยนะ”
เฉินเยว่ซวงลืมตาขึ้น น้ำเสียงเจือความเคลิบเคลิ้มและพึงพอใจ ก่อนจะเลียริมฝีปากอย่างน่ารัก
ลู่เฉินมีเส้นดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก จูบที่จู่โจมเข้ามากะทันหันทำให้เขามึนงงไปหมด ขณะที่ร่างกำลังร่วงลงอย่างรวดเร็ว
“เรากำลังจะตกลงไปแล้ว” เฉินเยว่ซวงก้มมองใต้เท้า ไม่ได้หวาดกลัวสักเท่าไร กลับดูปล่อยวางอย่างโล่งใจ
“จินตนาการยังไงก็ต้องแตกสลายในที่สุด งั้นก็... ลาก่อนนะ ลู่เฉิน”
เธอหลับตาลง รอคอยจุดจบที่จะมาถึง
สิบวินาทีผ่านไป
ยี่สิบวินาที......
ความรู้สึกว่ากำลังร่วงหล่นหายไปแล้ว
เฉินเยว่ซวงลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แล้วสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของลู่เฉินอยู่ใกล้แค่เอื้อม
“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าจินตนาการของคุณยังไม่สมใจ? ถึงแม้ว่า... ฉันเองก็ยังอยากอยู่เหมือนกัน งั้นคราวนี้ให้คุณเป็นฝ่ายรุกบ้างดีไหม?” เธอแหงนคอขาวผ่องขึ้น ส่งความหมายชัดเจนจนไม่ต้องอธิบาย
ลู่เฉินพูดอย่างจนใจว่า “ผมว่า คุณเฉิน คุณเพิ่งอายุยี่สิบสี่ ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ จะรีบตายไปทำไม?”
ร่างของเฉินเยว่ซวงแข็งทื่อ ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง “จินตนาการ...พูดได้ด้วยเหรอ?”
“ผมไม่ใช่จินตนาการของคุณ” ลู่เฉินมองเธออย่างไร้อารมณ์
ผู้หญิงคนนี้ สมองมีปัญหาหรือไง!
“ถ้าไม่ใช่จินตนาการ แล้วทำไมถึงเหาะเหินเดินอากาศได้เหมือนยอดฝีมือในหนัง?” เฉินเยว่ซวงไม่เชื่อสักนิด เธอยื่นมือเรียวงามไปหยิกเนื้อนุ่มตรงเอวเขาอย่างแรง