“ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ต้องรู้ไว้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีคน” ลู่เฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อากุนตัวสั่นเทิ้ม ยังค้างอยู่ในท่าออกหมัด
เขาไม่ยอมรับ!
เขาชกมวยใต้ดินอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มานาน พบคนโหดมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครรับหมัดของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แถมยังกล้าสั่งสอนเขาอีก!
“ฉันไม่เชื่อ!” อากุนคำราม พลางชักหมัดกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนกวาดขาขวาเข้าใส่เอวของลู่เฉิน
ลูกเตะนี้เร็วและรุนแรงกว่าหมัดเมื่อครู่ แถมยังออกแรงเต็มที่
ถ้าโดนเข้าไป มีหวังเป็นอัมพาตครึ่งซีกแน่!
ใครจะคิดว่าร่างของลู่เฉินจะว่องไวเกินคาด เขาเพียงเอียงตัวเล็กน้อยก็หลบพ้นแล้ว
อากุนกัดฟัน รัวหมัดเข้าใส่ต่อเนื่อง!
หมัดฮุกซ้าย หมัดเหวี่ยงขวา เข่ากระแทก ศอกฟาด!
ทุกกระบวนท่าล้วนออกแรงเต็มกำลัง
แต่ละท่าหนักหน่วงและทรงพลังอย่างยิ่ง!
ผู้ชมรอบด้านถึงกับคิดว่า ถ้าหมัดพวกนั้นโดนตัวพวกเขาเข้า แค่หมัดเดียวก็คงเอาชีวิตไปได้ครึ่งหนึ่ง
แต่เรื่องประหลาดกลับเกิดขึ้น
ในสายตาของทุกคน ลู่เฉินหลบพ้นไปได้ทุกครั้งอย่างหวุดหวิด หมัดเฉียดผ่านตัวไป ราวกับโชคดีสุด ๆ
ร่างของเขาโยกซ้ายทีขวาที ขึ้นบ้างลงบ้าง คล้ายคุณปู่ที่กำลังรำไท้เก็กอยู่ในสวนสาธารณะ
หานเสียวมองจนเริ่มหมดความอดทน จึงตะโกนขึ้นมา
“อากุน! แกทำอะไรอยู่? เล่นขายขนมกับมันหรือไง? รีบจัดการมันให้หมดสภาพสิ!”
ตอนนี้อากุนได้แต่กล้ำกลืนความคับข้องใจไว้
ใครจะไปอยากเล่นกันเล่า!
เขาแค่ชกไม่โดนต่างหาก!
ทุกครั้งที่ออกหมัดหรือเตะ จะมีแรงที่มองไม่เห็นพัดให้เบี่ยงออกไป เขาควบคุมไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ยิ่งชก อากุนก็ยิ่งตื่นตระหนก เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลัง
“ลู่เฉินคนนี้... ตกลงเป็นคนหรือผีกันแน่?”
ลู่เฉินวาดมือขวาเป็นวง หมัดของอากุนก็หมุนตามไปเองอย่างไม่อาจควบคุม