บรรยากาศในงานเงียบสนิทอยู่นานกว่าสิบวินาที กว่าทุกคนจะรู้สึกราวกับกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
โดยเฉพาะเจียงว่านไค่ที่หัวเราะลั่น ราวกับเป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
“คุณพูดว่าอะไรนะ? แท่นฝนหมึกหมีฟู่? ลู่เฉิน ในที่สุดคุณก็เผยพิรุธแล้ว! สมบัติตกทอดบ่อหมึกของเป่าจินไจ้ที่สืบทอดกันมามีแค่สองชิ้นเท่านั้น! ชิ้นหนึ่งอยู่ที่เมืองหลวง อีกชิ้นสูญหายไปต่างประเทศ! คุณจะบอกฉันว่าคุณมีชิ้นที่สามอย่างนั้นเหรอ? หมีฟู่มาเข้าฝันคุณกลางดึกหรือไง?”
ทุกคนพากันกล่าวสนับสนุนขึ้นมา
“คุณเจียงพูดถูกแล้ว ปีที่แล้วฉันดูรายการประเมินของเก่าตอนหนึ่ง เขาพูดถึงแท่นฝนหมึกหมีฟู่โดยเฉพาะ ตอนนี้ของที่หมุนเวียนอยู่ในตลาดมีแค่สองชิ้นจริง ๆ ผู้เชี่ยวชาญบอกไว้ว่า สมบัติตกทอดบ่อหมึกที่โผล่มาเกินจากนี้ล้วนเป็นของปลอม!”
“หรือว่าคุณลู่จะเป็นอย่างที่คุณเจียงพูดจริง ๆ เอาของแท้มาวางไว้ข้างหน้าก่อนเพื่อให้พวกเราหายสงสัย แล้วค่อยเอาของเลียนแบบฝีมือสูงออกมาหลอกว่าเป็นของแท้?”
“ผมว่าอย่างนี้นะคุณลู่ จะเอาของเลียนแบบมาก็เอามาเถอะ แต่อย่าหลอกพวกเราเหมือนเห็นเป็นคนโง่สิ! ถ้าคุณบอกว่าเป็นของซูตงโปหรืออิวหยางซิว อย่างน้อยก็คงไม่ถึงกับทำเกินจนเสียเรื่อง ทำไมต้องบอกว่าเป็นของหมีฟู่ด้วย น่าขำจริง ๆ”
“ฉันกลับคิดว่าคุณลู่คงโดนกลอกหลอกระดับสวรรค์ ไม่ก็มองของพลาดแล้วล่ะ ยังไงคนหนุ่มก็แบบนี้ พอได้ของดีถูกชะตามาสองสามครั้งก็เหลิง เป็นเรื่องปกติ”
เสียงเยาะเย้ย เสียงหัวเราะ และเสียงสมน้ำหน้าดังขึ้นระงม
ทำให้สีหน้าของเฉินเยว่ซวงยิ่งเย็นชา
ซ่งชิงเสวี่ยกำหมัดแน่น
แน่นอนว่าเธอเชื่อลู่เฉินอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่หลินซานซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนแทบคลั่งแล้ว
เธอไม่เข้าใจเรื่องการพิสูจน์ของเก่า แต่พอได้ยินทุกคนพูดว่าเป็นของปลอม ก็คิดว่ามันคงเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
“ชิงเสวี่ย! แท่นฝนหมึกหมีฟู่อะไรนี่คงมีชื่อเสียงมากแน่ ๆ ทำไมเขาถึงได้บุ่มบ่ามขนาดนี้นะ ทั้งที่งานแสดงของชำร่วยกำลังจะปิดฉากลงอย่างสวยงามอยู่แล้ว เขายังจะ... แล้วเธอก็ไม่ห้ามเขาหน่อยเหรอ” หลินซานซานพูดเสียงเบา
ซ่งชิงเสวี่ยเม้มริมฝีปากแน่น แววตามุ่งมั่น