“???”
ไป๋เยวียนมองแผ่นหลังอันน่าเวทนาของอีกฝ่ายแล้วชะงักไปเล็กน้อย
เดี๋ยวก่อน อย่างน้อยแกก็เป็นผีดุร้ายตัวหนึ่งนะ จะหนีเร็วขนาดนั้นเลยหรือไง?
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผีดุร้ายที่ยังไม่ทันได้ลงมือสู้ก็หันหลังเผ่นหนีเสียแล้ว...
“ต้องฝึกจิตใจให้แข็งแกร่งกว่านี้หน่อยแล้ว...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ก่อนเอ่ยว่า
“หมายเลขเก้า ไล่ตามมันไป แล้วพาตัวกลับมา!!”
“ฉันจะช่วยเสริมสร้างสภาพจิตใจให้มันเอง!”
“...”
พลังลี้ลับในร่างหมายเลขเก้ารวมตัวกันที่ขาทั้งสองข้าง ก่อนร่างจะกลายเป็นเงาพร่ามัว พุ่งไล่ตามผีดุร้ายที่อยู่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ผีดุร้ายที่อยู่ไกลออกไปคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันยิ่งเร่งฝีเท้าหนีไปข้างหน้าเร็วกว่าเดิม...
ในชั่วขณะนั้น
ความเดือดดาล ความหวาดกลัว และอารมณ์อีกหลายอย่างพลุ่งพล่านขึ้นในใจของผีดุร้าย
มันเห็นพฤติกรรมสุดเหลือเชื่อของอีกฝ่ายมาตลอดทาง จนแทบไม่เหมือนมนุษย์แล้ว...
ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่อยู่ข้างอีกฝ่าย มันสู้ไม่ไหวจริง ๆ...
ตอนนี้หัวใจของผีดุร้ายเต็มไปด้วยความเสียใจ หากรู้แต่แรกก็คงไม่ขึ้นรถไฟใต้ดินขบวนนี้มา...
ขณะที่อารมณ์หลากหลายกำลังปั่นป่วนอยู่ในใจ
หมายเลขเก้าก็ไล่ตามมาถึงด้านหลังอย่างเงียบเชียบ!
เดิมทีพลังของทั้งสองก็ห่างชั้นกันมากอยู่แล้ว ยิ่งรถไฟใต้ดินผีขบวนนี้ออกไปไหนไม่ได้ แถมพื้นที่ยังคับแคบ มันจึงหนีต่อไปได้ไม่นานนัก...
หมายเลขเก้าปรากฏตัวตรงหน้าผีดุร้ายสวมเสื้อกันฝนในพริบตา
หมัดใหญ่เท่ากระสอบกระแทกเข้าใส่ใบหน้าของผีดุร้ายอย่างจัง!