ขณะที่ทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัย
ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ
ภายใต้แสงจันทร์ ร่างสูงโปร่งสายหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้า
ด้วยมุมที่แสงตกกระทบ ร่างกายของเขาอาบไปด้วยแสงจันทร์ดุจรัศมีเทพ ทว่าใบหน้ากลับจมอยู่ในเงามืด และมุมปากยังมีรอยยิ้มราวกับปิศาจ
“ทุกท่าน พร้อมรับการสั่งสอนหรือยัง?”
น้ำเสียงสงบนิ่งดังเข้าหูของเหล่าคนภูตวิญญาณทุกคน ทำให้พวกเขาต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง ราวกับไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
และเมื่อมีคนจำไป๋เยวียนได้ สีหน้าตื่นตะลึงของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวในทันที!
“คน...โรคจิตไป๋เยวียน?!”
“แกน่ะหรือ?!”
“แกกล้าตามมาถึงนี่จริง ๆ?!”
ทุกคนทิ้งคำขู่พลางถอยหลังเงียบ ๆ เปิดทางให้หลี่ชาง...
สายตาของพวกเขามองไปยังหลี่ชาง ความหมายชัดเจนมาก
มาเลย เชิญโชว์ฝีมือ!
“จะกลัวอะไรกัน?! เขามาคนเดียว!”
หลี่ชางหลุดจากภวังค์จินตนาการ แล้วตะคอกเสียงเย็น:
“แค่นักเรียนภูตผีคนเดียว จะสู้พวกเราทั้งหมดได้หรือไง?”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน จ้องมองไป๋เยวียนตรงหน้า แววตาฉายแววสังหาร!
“แกน่ะชื่อหลี่ชางใช่ไหม...”
ไป๋เยวียนถือสมุดเล่มเล็กในมือ เทียบตรวจทีละคน กลัวว่าจะจับผิดคน
“ไอ้หนู เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!”
หลี่ชางย่อตัว เริ่มพุ่งเข้าใส่ไป๋เยวียน