ตอนนี้ไม่มีเหรียญผีให้ใช้สิ้นเปลืองแทนแล้ว หน้ากากผีจึงทำได้เพียงเผาผลาญพลังต้นกำเนิดของตัวเอง!
เหรียญผีก็เหมือนคูปอง ใช้จ่ายได้ตามใจ ส่วนพลังต้นกำเนิดของมันก็เหมือนเงินสดของตัวเอง
หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ มันย่อมไม่ยอมใช้พลังต้นกำเนิดอย่างง่ายดาย
ยิ่งไปกว่านั้น การฝืนออกจากที่นี่ในตอนนี้ยังก่อภาระให้มันไม่น้อย เพราะค่ายกลลี้ลับรอบด้านสามารถจำกัดผู้ที่มีระดับต่ำกว่าหกอักขระได้...
ชั่วพริบตาเดียว
พลังของหน้ากากผีพลันแผ่พุ่งออกมา เตรียมพาไป๋เยวียนฝืนออกจากที่นี่
แต่ในจังหวะนั้นเอง
มันคล้ายสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงรีบเก็บพลังกลับไป ก่อนเอ่ยว่า
“เอ๊ะ... ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้ว...”
“พี่ผี เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักงัน ก่อนถามออกไปตามสัญชาตญาณ
หน้ากากผีเอ่ยว่า “กำลังเสริมของนายมาแล้ว...”
“กำลังเสริม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนแววตาจะฉายประกายยินดีขึ้นมา แล้วถามว่า
“อาจารย์ใหญ่มาแล้วหรือ?”
นอกจากจางชิงเต้าแล้ว ดูเหมือนเขาก็ไม่มีใครอื่นที่จะมาเป็นกำลังเสริมได้...
แต่ความตื่นเต้นของเขายังอยู่ได้ไม่นาน หน้ากากผีในร่างก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เหรียญผีของนายกำลังจะหมดแล้ว...”
“เร็วขนาดนั้นเลย?!”
ไป๋เยวียนสะดุ้ง ก่อนก้มมองเหรียญผีของตน
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ จากเดิมที่มีอยู่กว่าหมื่นเหรียญผี ตอนนี้เหลือเพียงพันกว่าเหรียญผี...
หน้ากากผีอธิบายว่า
“คนภูตวิญญาณอีกคนหนึ่งแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย การซ่อนกลิ่นอายต่อหน้ามันทำให้สิ้นเปลืองเหรียญผีมากเกินไป...”