“เป็นไปได้ยังไงกัน?”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ของเซ่นไหว้นี่หยิบได้ แต่ทางที่ดีอย่าเอาไปจนหมด”
“แล้วไงต่อ?”
“ผมไปหยิบมาจากทุกหลุมศพนิดหน่อยไงล่ะ เรียกว่าโปรยปรายทั่วถึง!”
“……”
ปากของโจวหานกระตุก
มีหลักการอยู่บ้าง แต่น้อยนิด…
แต่ต่อให้บ่นไปก็เท่านั้น ความจริงแล้วเขาก็หิวจริง ๆ…
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งกินสาลี่กรอบอยู่ในรถ…
ยี่สิบนาทีผ่านไป
“สะใจ!”
ทั้งสองตบท้องตัวเองแล้วเอนหลังลงบนเบาะอย่างสบายใจ ดวงตาฉายแววพึงพอใจอยู่บ้าง
“เสี่ยวหาน คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย เราจะออกเดินทางกันแล้ว!”
ไป๋เยวียนนั่งตัวตรง แล้วแท็กซี่ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยเสียงดังสนั่น
“ยังกลับบ้านได้อีกเหรอเนี่ย…”
โจวหานมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงถามว่า
“พี่ไป๋ ที่แท้พี่มีใบขับขี่ด้วยเหรอ?”
“ไม่มีนี่”
“???”
คำตอบที่หน้าด้าน ๆ ของไป๋เยวียนทำให้ร่างกายที่ผ่อนคลายของโจวหานพลันเกร็งขึ้นมา
“แล้วพี่ยังขับรถอีกเรอะ?!”
“ของแบบนี้มันยากตรงไหน… ผมเล่นเกมขับรถแข่งอยู่บ่อย ๆ”
“……”
โจวหานพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง “พี่ นี่มันผิดกฎหมายนะ…”
“เป็นไปได้ยังไง?”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดว่า
“ถ้าเป็นรถธรรมดา เราขับไปโดยไม่มีใบขับขี่นั่นไม่ถูกกฎหมาย แต่รถคันนี้มันเป็นรถลี้ลับ นี่มีกฎข้อไหนบังคับไว้หรือเปล่า?”
“ไม่มี”
“ในเมื่อไม่มีกฎบังคับ แล้วจะมีเรื่องถูกหรือผิดกฎหมายได้ยังไง?”
“……”
โจวหานถึงกับอึ้งไปทันที
ตรรกะของไป๋เยวียนไม่เหมือนใคร แต่เขากลับรู้สึกว่า…
มีเหตุผลอยู่บ้าง!
เพราะตอนนี้การเอารถลี้ลับมาขับบนท้องถนน หน่วยงานไหน ๆ ก็ไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่ชัดจริง ๆ…