“ถ้าอย่างนั้น ฉันพอจะช่วยอะไรนายได้บ้าง...”
นักพรตเฒ่าถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนกล่าวขึ้นว่า
“ถึงอย่างไรฉันก็เป็นคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระ”
“แน่นอนว่ามีงานให้ทำ”
จางชิงเต้ายกมุมปากขึ้นกล่าวว่า
“พอถึงตอนนั้น ฉันจะสู้กับพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าพวกนั้น นายอาศัยจังหวะนี้พาคนไปกวาดทรัพยากรของห้าขุมอำนาจมาให้หมด คริสตัลผีสักก้อนก็ห้ามเหลือ!”
“ฉันเชื่อใจยันต์ค้นสมบัติของนาย!”
“……”
นักพรตเฒ่าเงียบกริบไปทันที ก่อนกล่าวว่า “สรุปแล้วฉันมีประโยชน์อยู่แค่นี้เองสินะ...”
“นี่เป็นเรื่องสำคัญมากนะ!”
จางชิงเต้าเหลือบมองเขาแล้วกล่าวว่า
“ที่ฉันถ่วงเวลามานานขนาดนี้ ก็เพื่อทรัพยากรของพวกนั้นไม่ใช่หรือ”
“ก็ได้”
นักพรตเฒ่าพยักหน้าก่อนถามว่า
“แต่ที่สำนักงานใหญ่ของพวกนั้น จะไม่มีคนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระเฝ้าอยู่หรือ?”
“ไม่มี”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“คราวนี้พวกนั้นจะทุ่มกำลังทั้งหมด ไม่มีคนขั้นห้าอักขระเหลือเฝ้าสักคน!”
“จริงหรือ?”
นักพรตเฒ่าลูบคาง “แล้วถ้าเกิดมีข้อยกเว้นล่ะ?”
“ไม่มีทาง!”
จางชิงเต้าหัวเราะหึ ๆ แล้วกล่าวว่า
“ในหมู่พวกนั้นมีคนของฉันอยู่!”
“หืม?”
พอได้ยินเช่นนั้น แววประหลาดใจก็ปรากฏในดวงตาของนักพรตเฒ่า
“ถึงกับมีคนยอมสวามิภักดิ์กับพวกเราด้วยหรือ?”
ในสายตาของเขา พวกสัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านั้นล้วนเป็นผู้มีอำนาจของขุมกำลัง แม้คนอื่นอาจคิดก่อกบฏ แต่พวกนั้นไม่มีทาง เพราะมันไม่ต่างอะไรกับหัวหน้าพาคนยอมจำนน แล้วจะยังมีอะไรให้เล่นอีก...