ในเวลานี้
ทุกคนได้แต่ด่าทออยู่ในใจ แต่ไม่กล้าทำอะไรเลย ได้เพียงมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างเงียบงัน
ไม่ว่าจะเป็นแรงกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา หรือน้ำเสียงตอนพูด ก็ดูท่าว่าจะเป็นคนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระ
แม้แคว้นเทียนอวิ๋นของพวกเขาจะมีพลังไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าหาเรื่องคนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่เช่นนั้นอาจเกิดภัยพิบัติจนแคว้นล่มสลายได้จริง ๆ...
เพียงพริบตาเดียว
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวด คนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของตระกูลหลัวก็สิ้นชีพลง ณ ที่แห่งนี้
จางชิงเต้าสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ ร่างของอีกฝ่ายพลันหายวับไปทั้งคน
เขาไม่เพียงเอาสิ่งของลี้ลับบนตัวอีกฝ่ายไป แม้แต่ศพก็ไม่เหลือทิ้งไว้...
“ยังพอรู้ความอยู่บ้าง”
จางชิงเต้าเหลือบมองคนจากกรมลี้ลับแคว้นเทียนอวิ๋น พลางเผยรอยยิ้มบาง ๆ
วินาทีต่อมา เขาหันหลังกลับไปยังบ้านตระกูลหลัว แล้วเริ่มสังหารคนในตระกูลหลัวอย่างรวดเร็ว...
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ
คนทั้งตระกูลหลัวก็ถูกฆ่าจนไม่เหลือแม้แต่คนเดียว วิธีการเลือดเย็นอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้คนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระหลายคนจากกรมลี้ลับรู้สึกหนาวสะท้าน
ตระกูลหลัวไปหาเรื่องยมทูตโหดเหี้ยมเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...
จางชิงเต้าเหลือบมองพวกเขาอย่างเฉยชา จากนั้นก็ทะยานขึ้นฟ้าและออกจากแคว้นเทียนอวิ๋นไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนคนของตระกูลหลัวที่กระจัดกระจายอยู่ข้างนอก เขาไม่มีเวลาตามไปสังหารทีละคน อย่างไรเสียเวลาก็เร่งรัด จะให้มาสนใจตัวกระจ้อยร่อยเหล่านี้ก็เสียเวลาเปล่า...