“……”
มุมปากเว่ยซิงกระตุก แกนี่ชมคนเก่งเหมือนกันนะ…
เขากวาดตามองกองเลือดเนื้อรอบด้าน ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“เขายังไม่ตาย หนีไปแล้ว…”
“หา?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แต่ศพเขาถูกซัดจนแหลกไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ…”
แววตาของเขาฉายความประหลาดใจ หรือว่าถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก?
สามอักขระนี่หนังเหนียวเกินไปแล้วกระมัง…
“นั่นเป็นของปลอมเท่านั้น”
เว่ยซิงส่ายหน้า จากนั้นก็เริ่มคลำค้นตามร่างของเจียงหลง
ครู่ต่อมา มีวัตถุชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นในมือเขา เขากล่าวว่า
“นี่แหละคือวิธีที่มันใช้หนี…”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย เห็นตุ๊กตาไม้ตัวหนึ่งนอนอยู่บนฝ่ามือของเว่ยซิง งานฝีมือดูหยาบมาก แต่กลับแผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมา
“นี่คืออะไร?”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ตุ๊กตาตัวแทน…”
เว่ยซิงอธิบาย “เจียงหลงใช้เจ้านี่หนีเอาชีวิตรอด…”
ขณะที่พูด ตุ๊กตาในมือเว่ยซิงก็แตกสลายลงทันที ไม่เหลือกลิ่นอายลี้ลับแม้แต่น้อย
“มีสมบัติแบบนี้ด้วยหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เว่ยซิงมองความคิดของอีกฝ่ายออกในพริบตา จึงกล่าวว่า
“เลิกคิดได้เลย นี่เป็นอุปกรณ์ภูตผีระดับสามอักขระ มีแต่คนภูตวิญญาณระดับสามอักขระเท่านั้นที่ใช้ได้”
“เอ่อ…”
ไป๋เยวียนเกาศีรษะแล้วถามว่า “แล้วอุปกรณ์ระดับสามอักขระที่เขาขว้างออกมาเมื่อกี้ ผมใช้ได้ไหม…”
“หืม? เรื่องนี้นายยังไม่รู้อีกหรือ?”
เว่ยซิงชะงักไปเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “อุปกรณ์ลี้ลับก็เหมือนอุปกรณ์ลี้ลับ นายใช้ได้ทั้งนั้น แต่ประสิทธิภาพที่แสดงออกมาจะต่ำมาก เสื้อกาวน์สีขาวที่นายใส่อยู่ก็เป็นตัวอย่างไม่ใช่หรือ?”