หน้ากากผีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า:
“ตอนนั้นแกลงมาถึงที่นี่แล้วหรือ?”
“ก็ราว ๆ เวลาเดียวกับเจ้านั่นแหละ”
พันเนตรกล่าวพร้อมรอยยิ้ม:
“ถ้าไม่ใช่เพราะแกทำให้ฉันบาดเจ็บสาหัส ฉันก็คงทะลุผ่านช่องทางมิติและมาถึงดินแดนแห่งนี้ไม่ได้”
“หลายปีมานี้ ฉันไม่เคยได้ยินข่าวคราวของแกเลย?”
“ฉันเองก็ไม่เคยพบแกไม่ใช่หรือ?”
พันเนตรกล่าวพร้อมรอยยิ้ม:
“อีกอย่าง ตอนนั้นฉันบาดเจียนตาย หากได้พบแกเข้า คงมีแต่ทางตายมิใช่หรือ?”
“ฉันจึงทำได้เพียงซ่อนตัวอย่างเงียบ ๆ อาศัยตราคำสั่งที่ผู้สูงสุดมอบให้ รวบรวมลูกน้องที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วดินแดนแห่งนี้”
ไป๋เยวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้ว่า:
“เพราะอย่างนี้นายถึงก่อตั้งขุมกำลังภูเขาหมิงขึ้นมาหรือ?”
“หืม?”
พันเนตรปรายตามองเขา ก่อนกล่าวว่า:
“หลายปีมานี้ ฉันสร้างขุมกำลังขึ้นมาได้แค่ภูเขาหมิงแห่งเดียว แกคิดว่าฉันไร้ความสามารถจริง ๆ หรือ?”
“……”
ไป๋เยวียนเงียบไป ในใจเขาคิดเช่นนั้นจริง ๆ...
“ภูเขาหมิงเป็นเพียงขุมกำลังหนึ่งที่ฉันควบคุมอยู่เท่านั้น”
พันเนตรเอ่ยว่า:
“ในดินแดนจงโจวแห่งนี้ ทุกประเทศล้วนมีภูเขาหมิงอยู่ภายในขุมกำลังของตน แม้แต่ทวีปโพ้นทะเลก็ยังมีภูเขาหมิงอีกไม่น้อย เข้าใจหรือยัง?”
สิ้นคำ
จิตใจของไป๋เยวียนสั่นสะท้าน
เขาเคยคาดเดาว่าอีกฝ่ายอาจควบคุมขุมกำลังหลายแห่ง แต่ไม่คิดเลยว่าจะจัดตั้งภูเขาหมิงไว้ในดินแดนของทุกประเทศ นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายควบคุมภูเขาหมิงอย่างน้อยนับร้อยแห่งงั้นหรือ?!
ขุมกำลังชั้นยอดนับร้อยรวมตัวกัน ก็มีพลังมากพอจะบดขยี้ขุมอำนาจเหนือสามัญแล้ว กระทั่งประเทศมหาอำนาจลี้ลับก็ยังเทียบไม่ได้กระมัง?