ไม่นานนัก
ไป๋เยวียนก็ยึดทรัพยากรทั้งหมดในเหมืองผีมาจนหมด
เขาประเมินมูลค่าคร่าว ๆ แล้วพบว่ามีคริสตัลผีมูลค่าราว 4 ล้านก้อน นับเป็นทรัพยากรมหาศาล
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงแหล่งทรัพยากรแห่งหนึ่งของตระกูลลู่เท่านั้น...
“บัดซบเอ๊ย ขุมกำลังชั้นนำของประเทศต้าเซี่ยพวกนี้ ฝีมือก็ไม่ได้เรื่องอะไร แต่ดูเหมือนจะรวยเอา ๆ เลยนะ...”
จากที่เขาประเมินไว้ก่อนหน้านี้ ทรัพยากรรวมของห้าขุมกำลังน่าจะมีราว 20 ล้านคริสตัลผี หรือก็คือแต่ละตระกูลมีแค่ 4 ล้าน ทว่าตอนนี้ทรัพยากรในเหมืองผีแห่งเดียวกลับมีมากขนาดนี้...
ไป๋เยวียนเริ่มละโมบ รีบออกจากที่นี่มุ่งหน้าไปยังจุดเก็บทรัพยากรแห่งอื่น
ไม่นานนัก
เรือนบรรพชนตระกูลลู่ก็ถูกเขากวาดจนเกลี้ยง ส่วนคนตระกูลลู่ที่พบระหว่างทาง ย่อมถูกเขาสังหารในพริบตาเช่นกัน
“ดูท่าเหมืองผีนั่นจะเป็นแหล่งใหญ่สินะ...”
ความตื่นเต้นของไป๋เยวียนค่อย ๆ มอดลง เพราะพื้นที่อื่นรวมกันมีทรัพยากรเป็นคริสตัลผีเพียงราว 2 ล้านก้อนเท่านั้น...
เขาส่ายหน้า พึมพำกับตัวเองว่า
“รวมแล้วแค่ 6 ล้านเอง... ตระกูลลู่ห่วยขนาดนี้เชียวหรือ...”
แต่เมื่อนึกถึงที่สหพันธ์ระเบียบใหม่เชิญคนมาช่วยเหลือ ทั้งยังเตรียมการต่าง ๆ เพื่อรับมือจางชิงเต้า ก็คงใช้ทรัพยากรลี้ลับไปไม่น้อย
ไป๋เยวียนพึมพำว่า
“ตาเหล่าจางเอ๋ย ตาเหล่าจาง เพื่อแกแล้วพวกนั้นผลาญคริสตัลผีไปไม่น้อยเลยนะ...”
ถ้าจางชิงเต้าอยู่ที่นี่ คงด่าเขาสักยกแน่ สรุปว่าฉันแข็งแกร่งนี่เป็นความผิดของฉันหรือไงวะ?
“คนอื่น ๆ อาจยังมีทรัพยากรติดตัวอยู่บ้าง...”
คราวนี้ไป๋เยวียนไม่ได้มัวรำพึงรำพัน เขากล่าวว่า