“……”
โจวหานกระตุกมุมปาก ก่อนกล่าวว่า
“พี่ไป๋ ตอนนี้ผมเข้าใจวิชาคำสาปที่สามแล้ว แข็งแกร่งมากจริง ๆ”
ไป๋เยวียนยิ้ม ก่อนถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า
“แล้วผีกระดูกขาวในโลงศพล่ะ?”
เขาไม่ได้สนใจว่าเพื่อนสนิทจะแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน สนใจเพียงว่าชีวิตของอีกฝ่ายจะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่…
“ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร”
โจวหานส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ถึงผมจะทะลวงแล้ว แต่ผีกระดูกขาวตัวนั้นก็ยังไม่ทำอะไรเลย ดูเหมือนจะยังหลับอยู่เหมือนเดิม”
“อย่างนั้นก็ดี”
ไป๋เยวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกล่าวว่า
“ดูท่าตอนนี้ที่นายเพิ่งเข้าสู่ขั้นสามอักขระ ยังไม่คู่ควรให้มันลงมือ”
ถึงอย่างไรแม้ตอนนี้โจวหานจะอยู่ในขั้นสามอักขระ แต่ระดับพลังยังไม่มั่นคง วัตถุผีร่วมกำเนิดของเขาคงยังดึงดูดมันได้ไม่มากพอ
“ดูเหมือนการคาดเดาของหัวหน้ากรมจะไม่ผิด”
โจวหานพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลง
ตอนนี้เขาเชื่อใจจางชิงเต้าอย่างมาก
“จริงสิ ยังมีอีกเรื่อง…”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“เรื่องอายุขัยของนาย…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวหานก็ยิ้มออกมา
“ผมกำลังคิดจะเล่าเรื่องนี้ให้พวกคุณฟังพอดี!”
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ทั้งสามก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงตั้งใจฟังอย่างคาดหวัง
“พี่หานอวี่เดาถูกแล้ว…”
โจวหานฉีกยิ้มกว้าง
“ปัญหาเรื่องอายุขัยของผม แก้ได้แล้วจริง ๆ!”
“จริงเหรอ?”
แววตาของทั้งสามพลันเปี่ยมไปด้วยความยินดี
เรื่องนี้รบกวนใจทีมภูตผีของพวกเขามานานเหลือเกิน…