แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
ไป๋เยวียนชะงัก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ
ผีหัวมนุษย์กำลังขัดขืนคำสั่งของเขา!
เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ผีดุร้ายก็ไม่ยอมกลืนกินคริสตัลผีที่ปนเปื้อนกองนี้...
“เดี๋ยวนะ นี่ยังเลือกกินอีกหรือ?”
ไป๋เยวียนเบ้ปาก ก่อนบังคับให้มันเริ่มกลืนกินทันที
ภายใต้พันธนาการของหน้ากาผี ผีหัวมนุษย์ไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย
มันแสดงสีหน้าเคียดแค้น ทว่าก็ยอมกลืนกินอย่างว่าง่าย
ถ้าขัดขืนได้ง่ายดายขนาดนี้ แล้วเหรียญผีที่มันส่งให้เขาทุกเดือนจะไม่กลายเป็นให้เปล่าหรือ?
ไม่นาน ผีหัวมนุษย์ก็อ้าปาก เริ่มกลืนกินคริสตัลผีอย่างบ้าคลั่ง
“เจ้านี่ไม่มีทั้งกระเพาะและลำไส้ คงย่อยอยู่ในสมองได้อย่างเดียวกระมัง...”
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น
หน้ากากผีที่เคยเต็มไปด้วยความเคียดแค้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ดวงตาของมันเริ่มเลื่อนลอย แต่ยังคงทำตามคำสั่งของไป๋เยวียน กลืนกินคริสตัลผีที่ปนเปื้อนเข้าไปไม่หยุด
เมื่อจำนวนคริสตัลผีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สีหน้าของมันก็ไม่เลื่อนลอยอีกต่อไป กลับเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง มันเริ่มส่งเสียงคำรามชวนขนหัวลุก ราวกับสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปแล้ว...
“บ้าไปแล้ว?!”
ไป๋เยวียนชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป
เขาคุ้นเคยกับสีหน้าเช่นนี้ดี ผู้ป่วยที่ชั้นหนึ่งเมื่อครู่ล้วนมีสภาพแบบนี้ทั้งนั้น...
แต่แววประหลาดใจยังคงปรากฏในดวงตาของเขา
“นี่มันอะไรกันแน่ แม้แต่ผีดุร้ายยังทนมลทินทางจิตไม่ไหวหรือ?!”