วินาทีถัดมา
ร่างของไป๋เยวียนก็หายวับไป
ผีหัวโตชะงักเล็กน้อย คล้ายไม่เข้าใจว่าเหตุใดไป๋เยวียนถึงจากไป
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
ไป๋เยวียนก็กลับมาแล้ว
ขณะเดียวกัน บนหน้าอกของเขาก็ปรากฏใบหน้าผี กำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่
มันคือผีอีกตัวหนึ่งจากแก๊งทรมานคู่หู!
ผีหัวโตต้านทานการโจมตีของไป๋เยวียนได้ แต่ผีสี่อักขระตัวอื่นทำแบบนั้นไม่ได้ พวกมันเป็นเพียงของเล่นของไป๋เยวียนโดยแท้ จึงถูกสังหารในพริบตา...
“ตอนนี้ไม่มีใครมาขัดจังหวะแล้ว เราค่อย ๆ เล่นกันไป...”
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม ก่อนจะบุกโจมตีหน้าผากโตมโหฬารตรงหน้าอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง...
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง
กลิ่นอายลี้ลับของผีหัวโตอ่อนกำลังลงไปมาก พลังป้องกันก็ลดลงด้วย ทว่าเสียงร้องไห้ของมันยังคงโหยหวน บาดหูไปทั่วทุกสารทิศ...
ในตอนนั้นเอง
หวางชิงกับพวกอีกสองคนก็มาถึง พวกเขาเห็นไป๋เยวียนกำลังทุบตีผีดุร้ายอยู่ทันที
“หืม? พวกนายมาที่นี่ได้ยังไง?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย
“นายหายไปนาน พวกเรานึกว่าเกิดเรื่องขึ้น พอได้ยินเสียงร้องไห้จากทางนี้ก็เลยรีบตามมาไง”
เมื่อเห็นว่าไป๋เยวียนยังมีชีวิตอยู่ หวางชิงกับคนอื่น ๆ ก็โล่งอก
แม้พวกเขาจะเชื่อว่าอีกฝ่ายคงไม่เป็นอะไร แต่หายไปนานขนาดนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ฉันจะเป็นอะไรได้?”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“คนที่เป็นเรื่องคือผีดุร้ายต่างหาก”
“...”
หวางชิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า