ในตอนนั้นเอง
ผีร้องงิ้วบนเวทีก็หัวเราะเสียงแหลมขึ้นมาอีกครั้ง
ไป๋เยวียนและพวกสีหน้าเคร่งขรึม
เห็นผีดุร้ายขั้นสามอักขระกว่าสิบตนรอบด้านเริ่มลงมืออีกครั้ง ส่วนผีดุร้ายขั้นสองอักขระอีกหลายสิบตนก็พุ่งเข้ามา ดูเหมือนจะเริ่มร้อนใจแล้ว...
ผีร้องงิ้วจ้องไป๋เยวียนและพวกด้วยสายตาพิกล
มันเองก็คิดไม่ถึงว่ามนุษย์ทั้งสี่จะรับมือยากถึงเพียงนี้...
ชั่วพริบตาเดียว
ไป๋เยวียนและพวกก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง แต่ยังอาศัยร่างอมตะฝืนทนไว้ได้
ทว่าหากเกิดขึ้นอีกสักสองครั้ง
พลังลี้ลับของพวกเขาคงหมดเกลี้ยง ทำได้เพียงเลือกหนีเอาตัวรอด...
“บัดซบ ไม่สนแล้ว ฆ่าผีรอบ ๆ ก่อน!”
แววเหี้ยมเกรียมวาบขึ้นในดวงตาของไป๋เยวียน เขาตัดสินใจทันทีว่าจะไม่ออมมืออีกต่อไป
หวางชิงกับหานอวี่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า
ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะลงมือ
เสียงแตรสั่วน่าที่โศกเศร้าก็ดังมาจากนอกหมู่บ้าน...
ชั่วพริบตาเดียว ไป๋เยวียนทั้งสี่พลันชะงัก ส่วนเหล่าผีดุร้ายก็หยุดนิ่งไปเช่นกัน
ผีร้องงิ้วบนเวทีงิ้วก็ละสายตาจากไป๋เยวียนและพวก หันไปมองทางปากหมู่บ้านแทน...
“หือ?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงล้วงมือถือออกมาทันที
ตอนนี้เขาเพิ่งสังเกตว่าเวลาได้ล่วงเข้าสู่เที่ยงคืนแล้ว!
แม้รอบด้านจะเต็มไปด้วยพลังลี้ลับจนสัญญาณถูกรบกวน แต่การดูเวลาก็ยังไม่มีปัญหา
“ดูเหมือนงิ้วรอบนี้จะยาวนานกว่าที่คิด...”